Hij zat goed op het plein in Danzig, die stoere Tartaar.
Ooit heeft zijn illustere voorvader, Djengis Khan, onze bet-bet-bet-etc-grootouders de dunne schijt in de broek bezorgd, maar nu gaat het hem net als onze drie-tonige panfluiterige Peruaantjes. Lachen voor de foto en hopen op poen in de hoed voor z'n snufferd.

Die Peruaantjes zie ik trouwens nergens meer. Waar zouden ze zijn gebleven? Spelen die nu misschien op het plein in Kiev of Riga? Als iemand weet waar ze zijn gebleven hoor ik het graag. Ik ben benieuwd wanneer de eerste Tartaar in Amsterdam opduikt. (en dan bedoel ik niet in de vorm van filet americaine natuurlijk...)

« Muts in duplo (deel 2… | Home | 't is echt waer! »