Het lijkt verdorie wel of geliefde oude mensjes altijd deze prachtige zomerweek in juni uitzoeken om te overlijden. Morgen is het al een jaar geleden dat mijn moedertje gecremeerd werd en gisteren zaten we alweer binnen in een zonovergoten crematorium om van Erik's lieve tante Riet afscheid te nemen.

Het echte afscheid hebben we eigenlijk vorige week maandag genomen toen duidelijk was dat ze het niet lang meer zou maken. Haar ogen straalden toen ze ons zag en ze kon er niet over uit dat ze zoveel aandacht kreeg van iedereen. Ze praatte volop over vroeger en alle mooie dingen die ze had meegemaakt. Haar euthanasieverklaring lag al klaar en ook de muziek die ze op haar crematie gespeeld wilde hebben. Dat haar dochter uit Amerika weer over kwam en dat haar zus van vakantie terug zou komen om voor de laatste keer afscheid te nemen vond ze heel erg bijzonder. Ze genoot van die laatste gesprekken en van alle kleine attenties. Zo vertelde ze ons nog uitgebreid hoe lang ze van onze rozen, die we de keer ervoor mee hadden genomen, had genoten. En nu resten slechts nog herinneringen aan haar. Haar moed, haar vrolijkheid en optimisme, ook in zware tijden. En ergens rest ook een gevoel van spijt dat we haar niet vaker hebben opgezocht toen het nog kon.

« Luister (2) | Home | Poes voor Pampus »