Sommige weblogs zijn geweldig vanwege hun inhoud. Niks geen stoere lay-out, kekke moblogjes of podcasts; gewoon puur en alleen om de inhoud. Voor mij is het weblog Arduin-Roemenië, van Arduin, een instelling voor verstandelijk gehandicapten in Zeeland, zo'n log dat ik ademloos volg. Zie:  Arduin-Roemenië weblog

Onze grote vriend Hans is momenteel twee maanden in Campulung, een stadje ten noorden van Boekarest, in het kader van een uitwisselingsproject werkzaam in een tehuis voor verstandelijk gehandicapten. Hij schrijft regelmatig over zijn ervaringen daar en doet dat zonder een dogmatische West-Europese bril op te zetten. Zorg en liefde is immers niet gebonden aan grote budgetten maar wel aan kennis en begrip. De mensen die daar werken doen dat voor een loon dat wij in ��n middagje terrasjes zitten opmaken. Vaak zonder enige opleiding werken daar met name vrouwen 12 uur per dag terwijl hun echtgenoten werkeloos thuis zitten. Pampers voor de kinderen zijn een enorme luxe en badderen geschied in een laagje water van 10 centimeter voor de hele afdeling. Veel voor ons vanzelfsprekende zaken zijn daar niet aanwezig en velen van ons zouden het er akelig primitief vinden.

Hans voelt zich er toch als in vis in het water, omdat hij zijn kennis kan overdragen en op zijn beurt veel leert van het teruggeworpen zijn op de meest elementaire dingen waar het in de zorg om draait. Ik citeer hier uit zijn log:

"Er is weinig verschil tussen Nederland en Roemenië in de wens de kinderen het beste te bieden. Je moet wel respecteren dat Roemenië Roemenië is en Nederland Nederland. Als je hier gaat werken moet je eerst zo snel mogelijk je Nederlandse bril zien te ruilen voor die van Roemenië.
Wat je wel moet behouden is de kennis die je in Nederland hebt opgedaan en deze aangepast hier in de praktijk brengen. In kennis zijn wij in ieder geval verder als hier in Roemenië.

Wat confronterend kan zijn, zijn de omstandigheden waarin de kinderen leven, en het personeel werkt. Dit is niet te vergelijken met Nederland. Maar dit appeleert op je improvisatie talent waarmee schitterende resultaten te boeken zijn. In Nederland is de verstandelijk gehandicapten zorg gecultiveerd. Hier is het primitief, wat eigenlijk heel boeiend is. Hier wordt niets gevraagd aan de mensen waardoor het interessant is hoe deze mensen met hun eigen mogelijkheden omgaan. Als je de 20 grotere kinderen neemt die boven wonen, dan vraag je je af hoe zo`n gedifferentieerde groep kinderen toch in een redelijke harmonie kan samenleven. In Nederland zou zo iets ondenkbaar zijn. Lang geworsteld met de vraag hoe dit mogelijk is hier. We denken dat de oorzaak heel simpel is, en gezocht moet worden in een enorme structuur die er hier heerst. Alle dagen van de week zijn hetzelfde. Eten en drinken komt op de vaste tijden. Wassen en slapen gaan op vaste tijden. Kinderen die behoefte hebben om te helpen bij dingen die moeten gebeuren krijgen hiervoor de gelegenheid. Zo draagt een van de jongens op eigen initiatief zorg voor de was. Hij is regelmatig te vinden in het gebouw waar de wasmachines en drogers staan. Ook op zaal draagt hij daar zorg voor.

Wat betreft het personeel is het hier zeer duidelijk. De ene dag dit team twaalf uur, de volgende dag het andere. Deze structuur bied een veiligheid die het naar ons idee mogelijk maakt dat een dergelijk groep kinderen zonder noemenswaardige incidenten kan leven.

Het werken hier is ongelooflijk boeiend!"

Over drie weken is Hans weer terug en ik kan niet wachten tot ik al zijn verhalen heb gehoord. Het zet je wel aan het denken over ons overgecultiveerde landje waar we barsten van de rijkdom, de managers, de bonussen en het enorme ambtenarenapparaat, maar waar onze gehandicapten en ouderen vastgebonden moeten worden omdat er geen verpleegkundigen aanwezig zijn. Hoezo 'welvaart'?

« Pretentieloos postje … | Home | La rêve »