Verhipte merel
Het begon vanmiddag toen ik mijn tuinstoel buiten zette om in de zon
van mijn boek te gaan genieten. Een enorm gekwetter en twee
hypernerveuze katten die met alle geweld opeens de tuin in moesten
alsof ze een date met Mister Worldcat hadden. Ik vond het al
vreemd, temeer omdat Ari en Lientje normaal van die sufdozen zijn die
liever in hun luie hangmand pitten dan lekker buiten te struinen. Twee
merels vlogen van de pergola naar de schuur en vandaar weer op de
kamperfoeliestruik en maakten een kabaal alsof de wereld zou vergaan.
Toen ik rondkeek zag ik een kleine bruine pluizebol onder de
citroenmelisse schuilen. Ach, een mereljong dat nog niet voor zijn
vliegbewijs was geslaagd. De hele verdere middag heb ik vanuit de luie
stoel het kleine ding in de gaten gehouden terwijl pa en ma beurtelings dikke
wormen in het hongerige bekje deponeerden. Ari en Lientje kregen huisarrest maar toen ook de grote gemene
Amerikaanse bosbuurkat interesse ging tonen wist ik dat dit niet goed
zou gaan. Als alle baasjes van het appartementengebouw next door van
hun werk terugkeerden zouden er immers heel wat kattemormels bevrijd
gaan worden en die vinden stuk voor stuk onze tuin de leukste van de
hele buurt. Zeker nu er nog zo'n extra attractie in de vorm van een
smakelijk hapje aan toegevoegd is.

We hebben het vogeltje voorzichtig in de open groene bak gedaan die we eerst hebben opgevuld met houtblokken, stro en veel onkruid uit de tuin zodat hij er comfortabel zit en er nog niet uit kan vallen. Ook hopen we dat de katten er zo niet bij kunnen. Pamerel en mamerel hadden het gelukkig snel in de gaten en kwamen al gauw weer wormen brengen. Nu zijn merels helaas niet gelijk vliegwaardig maar schijnen eerst een paar dagen rond te hippen alvorens veilige hoogten te kunnen kiezen. Dat wordt nog wat de komende dagen. We gaan morgen maar twee douaneuniformen huren en overal verbodsborden plaatsen tegen illegale katten. Om en om zullen we de wacht moeten gaan houden. Pff, wat een verantwoordelijkheid, zo'n vogelkind. Als dat maar goed gaat...

We hebben het vogeltje voorzichtig in de open groene bak gedaan die we eerst hebben opgevuld met houtblokken, stro en veel onkruid uit de tuin zodat hij er comfortabel zit en er nog niet uit kan vallen. Ook hopen we dat de katten er zo niet bij kunnen. Pamerel en mamerel hadden het gelukkig snel in de gaten en kwamen al gauw weer wormen brengen. Nu zijn merels helaas niet gelijk vliegwaardig maar schijnen eerst een paar dagen rond te hippen alvorens veilige hoogten te kunnen kiezen. Dat wordt nog wat de komende dagen. We gaan morgen maar twee douaneuniformen huren en overal verbodsborden plaatsen tegen illegale katten. Om en om zullen we de wacht moeten gaan houden. Pff, wat een verantwoordelijkheid, zo'n vogelkind. Als dat maar goed gaat...

3ne (
op: 22 April 2005 om 22:42
Wat een schatje! En wat boft-ie (M/V) dat jullie zo goed voor hem zorgen. Ik hoop dat-ie (M/V) het redt tot aan z’n luchtdoop!