Nu het weer weer gewoon aprillerig is durf ik wel iets te schrijven over afgelopen zondag. De herinnering is weer wat bekoeld, dus dat past uitstekend bij de huidige temperatuur.
We waren met de hele familie op dit buitengewone mooie plekje (dat trouwens ook in Madurodam te zien is, maar dan in het petieterige). Bij een graadje of 22 liepen we met z'n allen langs de Schipbeek. We liepen er met een doel. Mijn oudste broer voorop met een grote boodschappentas met een hele bijzondere inhoud. Wij er achter aan, ietwat lacherig om het grote gekke doel van de dag.

Ziet u dat huis links? Daar is mijn moeder geboren en tot op heden woont er nog familie. De molen was vroeger van mijn opa en mijn moeder moest als klein meisje iedere avond de eenden uit de kolk onder de molen naar hun nachthok jagen. In de beek had mijn opa ook een zwembad en ik heb het zilveren lepeltje nog waarop staat dat mijn moeder de eerste prijs had gewonnen bij de zwemwedstrijd van Vlugheid en Kracht. Vlugheid heeft plaats gemaakt voor vluchtigheid nu ze vorig jaar juni is overleden.

Als we aan mijn moeder vroegen wat voor muziek we bij haar crematie moesten draaien zei ze "Hoeperdepoep zat op de stoep, dus laten we vrolijk wezen" en als we het hadden over wat er na haar dood met de asresten moest gebeuren merkte ze even nuchter op: "Smiet mie maor in de Koele" (wat zoiets betekent als 'gooi mij maar in de kolk'). Hoeperdepoep hebben we nog net niet gezongen en smijten hebben we ook niet gedaan. Wel rustig en kalm haar as verstrooid onder het warme lentezonnetje op dit plekje uit haar jeugd.

En daarna hebben we een goeie borrel op haar gedronken en lekker met zijn allen gegeten. Zo!

« Carin-Jan de tuinman.… | Home | Zomaar wat linkdumpge… »