Vannacht droomde ik dat mijn brave buurman een seriemoordenaar bleek te zijn. De keurige huisvader van twee dochterkes was in werkelijkheid een kruising tussen Dracula en Marc Dutroux. Hij had al zo'n twintig kinderen vermoord en weet ik wat nog meer met ze uitgespookt.

Hier kwam ik in mijn droom achter toen ik zogenaamd wakker werd en spiernakend door de gordijnen naar buiten keek, pal in de filmlampen van een aantal TV ploegen. Ieekksss...
Ik kon de deur niet meer uit of ik kreeg een microfoon onder mijn smoel gedouwd. Enge paparazzi lagen in mijn tuin, de cameraman van 'Hart van Nederland' zat me achterna en mijn slaperige Vinexwijkje was opeens een soort open riool van de journalistiek. Dat vond ik in mijn droom nog veel erger dan al die onschuldig vermoorde kindertjes.

Vanmorgen zag ik de buurman zijn hondje uitlaten. We knikten minzaam naar elkaar en ik fietste weer verder. Ben ik even blij dat hij geen gedachten kan lezen...

« Haha... | Home | Vrij gezellig »