Mijn haarkleur is van zichzelvers ietwat onbestemd. De kapper noemt het donkerblond en ik noem het van alles een beetje niks. Als baby had ik wonderschone blonde krulletjes maar dat veranderde al snel in iets lichtbruinigs met een slag. Niet strak stijl of weelderig golvend maar met een slag... Dat wil zeggen dat er zo hier en daar een kruintje zit en dat het, als het kort is aardig krult met behulp van flink wat gel. Ooit droomde ik van lang haar en deed verwoede groeipogingen maar dat resulteerde in wat driekwartlang sluik haar met onderaan van die rare golven naar buiten.

Alles heb ik in mijn leven al geprobeerd; zwarte punkpieken, knalrode bob, diepdonkerbruine kroeskrullen en soms ga ik zelfs naturel over straat met mijn eigen donkerblond. Vandaag ben ik het zat. Mijn haar zit woestwild met een uitgroei van mijn laatste mahoniekleur verfbeurt. Er zitten wat blonde strepen van de zon in en als geheel zit het voor geen meter.

Ik wil blont! Geen idee of het staat maar als wispelturig vrouwwezen ga ik het eens proberen. Als je, zoals ik, je ootje kwijt bent, moet je iets. Schoenen kopen of naar de kapper. Of chocola eten... Schoenen heb ik (bijna..) genoeg en van chocola word ik dik en dan nog sjagrijniger dus rest alleen de kapper. Dat ga ik dan nu maar eens doen. Wish me luck...

« Ootje | Home | 29 juli 1954 »