Die doven toch...
Hebt u dit al gelezen? (Eigenlijk zou ik hier willen linken naar de NRC maar die wil alleen maar abonnees op z'n site). Wij doven zijn sexmaniakken! We randen aan, verkrachten en maken in het geniep allerlei vunzige gebaren die u lekker niet begrijpt. Geobsedeerd zijn we. We denken en doen aan niets anders dan sex-sex-sex.
Dat u deze site nog durft te bezoeken zeg! Bent u niet bang dat ik u virtueel bij de lurven grijp? Voorziet u geen spontane ejaculaties vanuit uw toetsenbord? Spatten de vurige vonken al uit uw diskdrive? Er zou een waarschuwingssticker op dit log moeten. Pas op, dit log wordt beheerd door zo'n volslagen losgeslagen oversekste (ex)dove!
Maar nu even serieus; ik vind het bijzonder triest allemaal. Gelukkig heb ik hiermee zelf geen nare ervaringen, wat kleine dingetjes nagelaten. Maar ik kan me er wel iets bij voorstellen. Veel doven hebben een onderontwikkeld taalgebruik. Emoties laten zich lastig in gebaren vertalen en opvoeders weten vaak niet hoe ze hierover moeten vertellen en vertalen. Gevoelskwesties laten zich vaak niet goed in gebaren uitdrukken. En als je als dove niet of beperkt het instrument (taal) hebt om over je gevoelens te praten kan je er ook veel moeilijker over nadenken en over communiceren met de ander. Als je alleen zwart of wit kent is het moeilijk om je grijs voor te stellen, laat staan kleuren. Zo is het met taal ook en hoe meer nuances je kent, hoe meer woorden, hoe dieper je je gevoelsleven kan ontwikkelen.
Nu heb ik zelf nooit gebarentaal geleerd en dankzij deels opvoeding en deels mijn taalgevoel, kan ik me wel in een ander verplaatsen of althans dat proberen. Ik kan met mijn partner praten over wat ik voel of ervaar, en dat is sowieso al moeilijk genoeg.
Verder is een mens van nature natuurlijk een groepsbeessie en geen solitaire jager. We willen allemaal uiteindelijk graag deel uitmaken van een groter geheel. Voor een doof kind is dat vaak net iets lastiger. Sex kan dan iets manipulatiefs worden; als je dat geeft hoor je er misschien bij. De grens tussen vrijwillig of gedwongen wordt dan wel erg vaag. En dat is het trieste aan de zaak. Het is dan geen kwestie van volwaardig geven en nemen meer. Iets waar veel meer over nagedacht en over gesproken zou moeten worden naar mijn idee.

Erwin (
op: 14 Mei 2004 om 19:09
Het lijkt me een duidelijk geval van jarenlang heikele dingen uit de weg gaan… Tijd voor een grote en snelle inhaalslag, dus.