Nieuwsgierig Aagje




« Koelkastmetamorfose | Home | Low in Lappenmand »

Bookmark and Share

CasaSpider CasaSpider (E-mail ) (URL) riep:
op: 07 Mei 2004 om 16:16

Je verhaal doet me herinneren aan de drie maanden dat ik in Zwitserland werkte. Ik kan goed Duits, maar helaas spraken ze daar (vlakbij St. Gallen) Schwietzerduetsch, een voor mij volkomen onverstaanbaar dialect. In de kantine werd ‘s middags geanimeerd gekletst. Ik probeerde uit alle macht te volgen waar het over ging. Soms begon ik zelf maar iets te vertellen. Gedurende ongeveer 2 minuten spraken de Zwiters dan normaal Duits, maar al snel spraken ze weer in hun eigen taal en stond ik er buiten.
Nou ja, een taal kun je in ieder geval nog leren als je je best ervoor doet. Gelukkig heeft je CI jou ook uit die vorm van isolement gehaald!

carin carin (URL) riep:
op: 07 Mei 2004 om 16:23

Ow, frustrerend lijkt me dat. Vooral omdat je denkt dat je, als je maar heel goed luistert je het wel gaat begrijpen. Dan kan je beter in China werken, weet je tenminste zeker dat je er toch niks van verstaat.

Sannet Sannet (URL) riep:
op: 08 Mei 2004 om 01:23

Mooi en (voor mij) heel herkenbaar geschreven. Dat soort stomme misverstanden waar je gewoon niks aan kan doen en niet alleen tot frustratie, maar soms ook tot vette hilariteit kunnen leiden.

Hansje Hansje (URL) riep:
op: 08 Mei 2004 om 22:14

Eén van de beste dingen van het webloggen en vooral het webloglezen is dat je je veel meer bewust wordt van dingen waar je nooit bij stilstond. Hoe het leven is als je doof bent, of chronisch moe bent, of depressief. Mijn leven wordt er steeds rijker door.
Ook door dit verhaaltje. Bedankt, Carin!
En inderdaad is het voor jou fantastisch dat je nu weer kunt horen en nog steeds die extra ‘verworvenheden’ uit je dove periode.




Persoonlijke info onthouden?

Kattebel

Verberg e-mail