Oud
Vandaag is het precies tien jaar geleden dat mijn vader overleed. Op dat moment was hij eigenlijk mijn vader al niet meer omdat zijn geest al veel langer ver weg was. Hij overleed in het verpleegtehuis waar wij hem met verdriet naar toe hadden moeten brengen. Verdriet vooral voor mijn moeder die de dagelijkse zorg over een dementerende man echt niet langer aankon. Zij bleef zich schuldig voelen ook al was dat niet terecht. Na bijna vijftig jaar alles met hem gedeeld te hebben kon dat niet langer. Hij was angstig, verward en moest op het laatst worden vastgebonden in bed en op z'n stoel omdat hij alle besef van tijd en plaats kwijt was. Mijn vader, een hele lieve wijze man, was een verward kind geworden. Zijn dood was in zekere zin een bevrijding.
Binnenkort gaan we mijn moeder naar een verpleegtehuis brengen. Ook zij kan niet langer voor zichzelf zorgen en is een stille schim van haar vroegere flinke zelf. Mamma zal vandaag niet beseffen dat het alweer tien jaar geleden is dat pappa overleed.
'Ja kind, oud worden is mooi, maar oud zijn is niet altijd fijn' zei ze onlangs nog tegen mij. En ik zit vandaag met een dikke brok in mijn keel en houd mezelf maar voor dat dat van mijn bijholteontsteking komt. Jaja...

Sannet (
op: 04 Maart 2004 om 12:40
Goh Carin, kan me voorstellen dat het moeilijk was dat je destijds je vader naar een verpleeghuis moest brengen, maar kan me heel goed voorstellen dat het nu weer veel pijn naar boven brengt om je moeder ook naar een verpleeghuis te brengen.
Je moeder heeft denk ik wel gelijk. Heel veel sterkte!