Koortsdroom
De lucht was pauwenstaartblauw en hing vol met traag voortbewegende vliegende voorwerpen. Enorme zeppelins, vreemde scheepsdekvliegtuigen, rare ruimtestations en monsterlijk grote bommenwerpers in fel paars of geel. Het was nacht en toch was het licht fluorescerend. Ik liep op straat en overal stonden groepjes mensen met elkaar te praten. 'Of ik het al wist' vroeg een oude man mij. 'Het is oorlog, de Duitsers komen weer...' Op het dak van de flat keek ik naar het noorden. Aan de horizon vlamde de lucht op. Daar stond een stad in brand. Mijn krantenbezorger, die gelukkig nog steeds kolossaal en sexy was, net als in de werkelijkheid, riep dat hij er vandoor ging. De Duitsers zouden immers alle negers op gaan pakken.
Ik vluchtte naar binnen, naar de veiligheid van mijn toetsenbord. Maar toen ik weblogs wou gaan lezen voor de laatste informatie kreeg ik overal een 404 pagina. 'Dit weblog is op last van de overheid met ingang van heden gesloten.'
Waar zou ik heen kunnen surfen voor underground informatie? Hoe kwam ik bij het NetVerzet terecht? Ik wist het niet en voelde me radeloos....
Toen ging de wekker en was alles weer gewoon. Maar waarom ik meer dan een halve eeuw na dato nog steeds denkdroom dat de Duitsers onze vijand zijn is me een raadsel.

dr. dekleineman (
op: 24 Februari 2004 om 16:08
Pauwenstaartblauw. En dat kun jij je nog herinneren als je wakker wordt? Goed man!