Straatkrantje
In onze Vinexwijk is een tweede kolossale sexy neger opgedoken. Hij staat naast de buurtsuup de straatkrant te verkopen.
Nu ben ik misschien wel heel erg egocentrisch maar ik koop die krant niet zo vaak. Niet omdat het doel mij niet sympathiek is of omdat ik te krenterig zou zijn, maar waar het wemelt van de verkopers is het vaak moeilijk kiezen van wie er één te kopen. Als ik er één aanschaf, in Rotterdam bijvoorbeeld, moet ik hele hordes van die mannen (bijna altijd mannen, die daklozen, of durven de vrouwen er niet mee te leuren?) teleurstellen. Ze overspoelen me nogal, net als al die goede doelen die schreeuwen om een girale gift. Het lijkt maar een druppel op de gloeiende plaat en bovendien vraag ik me vaak af hoeveel er wel niet bij al die bureaucratische instellingen blijft hangen en hoeveel er werkelijk ten goede komt aan de hulpbehoevenden. Rotwoord trouwens; hulpbehoevenden. Klinkt nogal paternalistisch, alsof wij welvarenden de norm mogen stellen....
Nu er iemand de moeite neemt om in weer en wind naar onze afgelegen burgermanswijk af te reizen om daar de hele dag voor ons welvaartsbastion te gaan staan, vind ik dat wel de moeite van de aanschaf waard. Ook Erik kwam vandaag met hetzelfde krantje van dezelfde verkoper thuis. En verdomd, het is nog interessante lectuur ook. Ik ga hier geen fraai verhaaltje ophangen dat het zo nobel is om een krantje te kopen of dat we dat allemaal elke dag zouden moeten doen. Als je in de WAO zit is anderhalve euro best veel, en als je goed verdient is dat een peuleschil. Dat moet iedereen dus gewoon lekker voor zichzelf uitmaken.
Maar die kolossale sexy neger heeft aan mij in ieder geval een goede klant, al was het maar omdat hij me met zijn brede grijns vrolijk maakt.
She (URL) riep:
op: 30 Januari 2004 om 22:31
Nu ben ik misschien wel heel erg egocentrisch maar ik koop die krant niet zo vaak. Niet omdat het doel mij niet sympathiek is of omdat ik te krenterig zou zijn, maar waar het wemelt van de verkopers is het vaak moeilijk kiezen van wie er één te kopen. Als ik er één aanschaf, in Rotterdam bijvoorbeeld, moet ik hele hordes van die mannen (bijna altijd mannen, die daklozen, of durven de vrouwen er niet mee te leuren?) teleurstellen. Ze overspoelen me nogal, net als al die goede doelen die schreeuwen om een girale gift. Het lijkt maar een druppel op de gloeiende plaat en bovendien vraag ik me vaak af hoeveel er wel niet bij al die bureaucratische instellingen blijft hangen en hoeveel er werkelijk ten goede komt aan de hulpbehoevenden. Rotwoord trouwens; hulpbehoevenden. Klinkt nogal paternalistisch, alsof wij welvarenden de norm mogen stellen....
Nu er iemand de moeite neemt om in weer en wind naar onze afgelegen burgermanswijk af te reizen om daar de hele dag voor ons welvaartsbastion te gaan staan, vind ik dat wel de moeite van de aanschaf waard. Ook Erik kwam vandaag met hetzelfde krantje van dezelfde verkoper thuis. En verdomd, het is nog interessante lectuur ook. Ik ga hier geen fraai verhaaltje ophangen dat het zo nobel is om een krantje te kopen of dat we dat allemaal elke dag zouden moeten doen. Als je in de WAO zit is anderhalve euro best veel, en als je goed verdient is dat een peuleschil. Dat moet iedereen dus gewoon lekker voor zichzelf uitmaken.
Maar die kolossale sexy neger heeft aan mij in ieder geval een goede klant, al was het maar omdat hij me met zijn brede grijns vrolijk maakt.
She (URL) riep:op: 30 Januari 2004 om 22:31
Ik heb een kolossale sexy neger, die elke donderdag langs rijdt met zijn stoere zonnebril op, om het vuilnis op te halen. Hij roemt dan de schoonheid van mijn hond. Mag jij raden op welk tijdstip ik Koos uitlaat op donderdag…
op: 25 Januari 2004 om 02:04
Hij blij, jij blij, heerlijk zo!