Toen ik als brugsmurfje begin tachtiger jaren op de middelbare school zat, liep er een ouderejaars rond die door ons Zorro werd genoemd. Zorro droeg altijd zwarte jeans, een zwarte cape, sjaal en donkere hoed. Wij vonden hem natuurlijk reuze interessant, mysterieus en stoer. Nu denk ik dat het gewoon een magere bleke pukkelige gedragsgestoorde puber was die hunkerde naar aandacht, maar toen leek hij een soort Jim Morrison.

Op zekere dag zat Zorro in de dakgoot van de bovenste verdieping van de school met een pistool. Wat hij precies van plan was weet ik nu nog niet. Er staat me wel iets bij dat hij een leraar bedreigde en dat hij van het dak wou springen. Maar ja, ik was dertien en meisjes van dertien krijgen gelukkig niet alles precies te horen. Wel weet ik dat we Zorro nooit meer gezien hebben. Geen idee wat er met hem is gebeurd. Het TV-journaal of de krant heeft het in ieder geval niet gehaald.

Indruk maakte het wel. Ik zat op een klein gymnasium met allemaal Julia's, Jan-Jurriaan's en Jodocussen. Van Murat's hadden we nog nooit gehoord. De rector noemden we bij de voornaam en we blowden in de kelder. Ik heb nooit begrepen hoe Zorro aan zijn pistool kwam, want wat er ook allemaal kon en mocht; wapens waren taboe, not-done.

Sinds de Balkan-oorlogen schijn je binnen een half uurtje een wapen te kunnen regelen als je daar behoefte aan hebt. En juist daar hoor je nu niemand over. Normen en waarden, veiligheidspoortjes, grote of kleine scholen, percentages allochtonen, agenten op school. Overal wordt nogal moralistisch geneuzeld. Site's die op zwart gaan maar achter de schermen doorgaan met de meest reactionaire opmerkingen. Ik word er eerlijk gezegd een beetje moe van.

Naar mijn idee vallen dit soort trieste voorvallen nauwelijks te voorkomen. Waar mensen zijn, zullen dit soort zaken helaas af en toe blijven gebeuren. Wapenbezit is een heel andere zaak. Dat kunnen we aanpakken! Als de politiek daar nu eens meer tijd in stak, i.pv. een oeverloze discussie over die vijftiger jaren moraliteit?

« Caulk banshee drab | Home | Opgeruimd staat utopi… »