Eigenlijk dien ik nu een waardig stukje te tikken om het jaar sfeervol af te sluiten. Maar zoals het wel vaker gaat met mijn stukjes, veel waardigs weet ik niet te verzinnen. Het was voor mij geen goed jaar, dat weet ik wel. 2003 gaat straks hoppetee in de bittebak om gauw te vergeten. Het hoe en waarom zal ik maar niet toelichten; ik houd het hier liever licht en luchtig.

Maar gelukkig heeft u nog iets tegoed. Het verhaal over mijn buschauffeur van lijn 15. Die ontmoette ik vorige week zaterdag toen ik in de stromende regen geen zin had om naar de stad te fietsen. Een grote neger met een grijns van oor tot oor. Op z'n kop een klein Connexionblauw mutsje en gewapend met stempeltang en een immens goed humeur. De bus zat vol met reizigers in alle kleuren van de regenboog. Bontmutsjes, ouwe geruite petten, zwarte strenge hoofddoekjes, neonkleurigecaps, en van die akelig bekakte burberry hoedjes. Een heel gemeleerd gezelschap dat op zo'n loodgrijze dag elkaar normaal geen blik waardig zou keuren.
Maar dankzij die vrolijke chauffeur, die van elke halte een feestje wist te maken zaten we allemaal te schudden van de lach en keken we elkaar aan. Nieuwsgierig naar het grapje of het liedje waarmee hij de volgende halte zou aankondigen. Het hoogtepunt was de Surinamestraat waarbij hij een hele rap over het prachtige Paramaribo afstak. Iedereen die uitstapte kreeg een persoonlijke groet mee, ouwetjes konden rustig met hun stokje uitstappen, moeders hielp hij met hun buggie. Bezorgd informeerde hij of ik echt niets vergeten had of laten liggen. Mijn nep-tijgerjas kreeg het advies om ook z'n zusjes in Blijdorp eens op te zoeken. Zo'n man moet je kunnen inlijsten of in een doossie kunnen stoppen. Zodat als 2004 weer eens rottig gaat doen, je hem te voorschijn kan toveren en weer weet dat lachen heel belangrijk is.
Lieve mensen, verslik je niet in je oliebollen, proost, wees voorzichtig en tot morgen.

« Proost! | Home | Mooi beginnetje »