Waar gebeurd kerstreisverhaaltje uit d’oude doos...
Ooit zat ik eens in de laatste vrijdagavondtrein naar Enschede… Mijn kerstdagen zouden in het Twentse land doorgebracht worden tussen AKI studenten, midwinterhoornbloazers en mijn moeders knieperkes, dus ik had er zin in…
Het was koud, het was donker, de trein was bijna leeg met vooral erg raar volk dat meereisde. In de restauratiewagon zat een compleet geflipte garnalenstonede meid die haar nagels aan het lakken was. Helaas was haar coördinatievermogen ongeveer net zo aquamarijngroen geworden als haar nagellak zodat ze het flesje uit haar gifklauwtjes liet vallen. De lak droop traag over de vloer en eventraag kraaide ze dat die lak soooo moooooi groehoehoen was. Van een dergelijk opmerkingsvermogen werd ik niet goed en daarom fluks bij Amersfoort een andere coupé opgezocht.
Ik zag ze al lopen op het perron, man en hond en dacht nog; ‘nee, hè, niet bij mij, maar ja hoor….’
De man met de grote plastic tas stapte in en ging, van alle lege plaatsen, uitgerekend op die tegenover mij zitten. Bellobeest naast hem en tas tussen hen in.
En dat had ik natuurlijk weer, die tas zat vol blikken bier. Het ging in een staccato tempo, tsschhhkkk, blikkie open, twee slokken slobber slurp hond, de rest burrppp in de baas. Ik keek het tafereeltje vol verbazing aan. Nou was ik wel dronken Leidse ballen gewend, dus dat was het ergste nog niet, maar wel dat baas het wel gezellig vond zo. Hij zakte steeds meer onderuit en tegen mijn, toen nog redelijk spichtige knieën aan. Dat was al heel wat minder, maar toen ook de hond met twee hondstrouwe dronken ogen mij begon aan te kijken en aanstalten maakte om paardje te gaan rijden, werd het te dol. Toen ben ik maar weer een coupé verderop verhuisd.
Dat ik daar een depressieve treinconducteur trof die zijn huiselijk leed graag wou vertellen was de limiet. Toen heb ik me voorgenomen om, zogauw ik het kon betalen, rijles te gaan nemen. Gelukkig waren we toen al bijna bij Almelo zodat de reis niet ver meer was.
In Enschede zag ik de hond zwalkend de trein verlaten, de man van links naar rechts zwaaiend er achteraan. De meid met de grote reistas die enigszins groen bevlekt was en de conducteur die me met een grafstem ‘Prettige kerstdagen’ toewenste.
carin (URL) riep:op: 16 December 2003 om 11:53
Het verhaaltje speelt begin tachtiger jaren, maar ik ben nu eenmaal voorstander van de reanimatie van leuke oude woorden. Ferm, fluks en fiks verdienen het om vaker gebruikt te gaan worden!
Bareuh (URL) riep:op: 16 December 2003 om 11:53
hehe ….. geweldadig verhaal!! dat was een hele slechte trip!!
op: 16 December 2003 om 02:46
“en daarom fluks bij Amersfoort een andere coupé opgezocht”
Carin, dat verhaal uit de oude doos, speelt dat misschien begin vijftiger jaren?
Ik geloof niet dat ik (jong als ik ben) het woord “fluks” ooit in mijn leven heb gebruikt…