Droooomen zijn bedrog...
Naast véél te veel logjes, achterklappagina's en nutteloze spelletjes op internet lees ik ook nog wel eens de krant waar ik ieder kwartaal voor betaal. Iedere middag; zo rond vijf uur wordt hij door een kolossale sexy neger op een piepklein scootertje in mijn brievenbus gestopt. Hij ziet mij dan bijna steevast achter het keukenraam achter mijn computermonitor zitten en dan wuiven we heel enthousiast naar elkaar. Eén keer per jaar babbelen we een beetje bij, als hij met zo'n stom kerstkaartje komt en hij is ook de enige die van mij een flinke kerstfooi krijgt. Het is een kanjer, weer of geen weer, griep-epidemie of niet, of hij propt die duurbetaalde krant door de gleuf 
Die krant is me heel erg dierbaar, maar helaas kom ik er te weinig aan toe om hem te lezen. Het liefst zou ik drie abonnementen hebben.
's-Morgens de Volkskrant en 's-middags het Leidse sufferdje en dan dus ook nog de NRC. Het plaatje zou nog mooier zijn als ik ook (o.a.) de HP-de Tijd, Vrij Nederland, de Elsevier en de Opzij op mijn deurmat zou vinden. Maar er zijn grenzen aan mijn lettervreetvermogen. De Kerst Allerhande moet ook nog uitgespeld worden nietwaar?
Mijn moedertje had een abonnement op de Margriet en wist al dat die slechts louter dromen verkoopt. Het ideale interieur, het meest gezonde kleurrijkste kerstdiner, de schattigste wel-opgevoede kinderen, de gezondste sportoefeningen en ga zo maar door. Vol met zogenaamd handige tips en het ideale leven, mits je die tips maar navolgt.
De Margriet? Da's zo'n tuttig blaadje, maar eigenlijk zijn alle bladen dat.
Viva, Foxy, PCM, Seasons en ga maar door. Ze verkopen allemaal dromen. Of het nou sex-speeltjes, videokaarten, Manolo Blahnik schoenen of bladblazers zijn... Allemaal ideale levens op recept!
De culturele bijlages vol met nuttige tips over exposities, concerten, gadgets die je moet zien, hebben of doen. Voor een normaal levend mens is het nooit waar te maken. Altijd mis je wel iets of faal je wel ergens in. Altijd weer een boek, film, CD of trend die je nèt gemist hebt. Schuldgevoelens, dat krijg je ervan!
De reportages over tropische eilanden waar je zogenaamd back to basics gaat spannen helemaal de kroon. Leven van niets is echt een onnavolgbaar ideaal. Maar wat moeten we dan? Ik pleit voor het uiterst selectieve leeswerk. Bij alles wat ik wil lezen ga ik me afvragen of ik zonder dat ook kan functioneren.
Morgen gaat de kilometerdikke stapel ongelezen voer bij het oud-papier. Mijn uitgebreide linkjespagina mag blijven, maar ook hiervoor geldt vanaf nu: geen onnavolgbare dromen meer, geen schuldgevoelens om alles waaraan ik geen deel heb en zeker geen onverkochte dromen meer. Het moet wel een beetje te behapstukken blijven nietwaar?
Carolien (URL) riep:
op: 12 December 2003 om 15:32
She riep:
op: 13 December 2003 om 02:06
Daan (URL) riep:
op: 13 December 2003 om 16:43
Die krant is me heel erg dierbaar, maar helaas kom ik er te weinig aan toe om hem te lezen. Het liefst zou ik drie abonnementen hebben.
's-Morgens de Volkskrant en 's-middags het Leidse sufferdje en dan dus ook nog de NRC. Het plaatje zou nog mooier zijn als ik ook (o.a.) de HP-de Tijd, Vrij Nederland, de Elsevier en de Opzij op mijn deurmat zou vinden. Maar er zijn grenzen aan mijn lettervreetvermogen. De Kerst Allerhande moet ook nog uitgespeld worden nietwaar?
Mijn moedertje had een abonnement op de Margriet en wist al dat die slechts louter dromen verkoopt. Het ideale interieur, het meest gezonde kleurrijkste kerstdiner, de schattigste wel-opgevoede kinderen, de gezondste sportoefeningen en ga zo maar door. Vol met zogenaamd handige tips en het ideale leven, mits je die tips maar navolgt.
De Margriet? Da's zo'n tuttig blaadje, maar eigenlijk zijn alle bladen dat.
Viva, Foxy, PCM, Seasons en ga maar door. Ze verkopen allemaal dromen. Of het nou sex-speeltjes, videokaarten, Manolo Blahnik schoenen of bladblazers zijn... Allemaal ideale levens op recept!
De culturele bijlages vol met nuttige tips over exposities, concerten, gadgets die je moet zien, hebben of doen. Voor een normaal levend mens is het nooit waar te maken. Altijd mis je wel iets of faal je wel ergens in. Altijd weer een boek, film, CD of trend die je nèt gemist hebt. Schuldgevoelens, dat krijg je ervan!
De reportages over tropische eilanden waar je zogenaamd back to basics gaat spannen helemaal de kroon. Leven van niets is echt een onnavolgbaar ideaal. Maar wat moeten we dan? Ik pleit voor het uiterst selectieve leeswerk. Bij alles wat ik wil lezen ga ik me afvragen of ik zonder dat ook kan functioneren.
Morgen gaat de kilometerdikke stapel ongelezen voer bij het oud-papier. Mijn uitgebreide linkjespagina mag blijven, maar ook hiervoor geldt vanaf nu: geen onnavolgbare dromen meer, geen schuldgevoelens om alles waaraan ik geen deel heb en zeker geen onverkochte dromen meer. Het moet wel een beetje te behapstukken blijven nietwaar?
Carolien (URL) riep:op: 12 December 2003 om 15:32
Ben dus niet de enige.. vind je het nou niet een klein beetje zonde dat het nou toch écht eens mee moet met het oud papier?
Linda (
She riep:op: 13 December 2003 om 02:06
Prima!
Alleen… Er is nog wel een logherenlaadje, maar het logdameslaadje is verdwenen. Jammer! (Niet zozeer voor mij speciaal, maar voor dames in het algemeen: ik ben de laatst overgebleven feministe in dit land.) Dit nodigt uit tot psychologiseren. Kun je er als je geen speciaal dameslaadje wilt maken, als dame, alsjeblieft een seksloos laadje van maken? En als daar dan geen dames in zitten, prima. Jouw keuze. Maar dit is zo… tsja…
Daan (URL) riep:op: 13 December 2003 om 16:43
Pfieeuww, als ik alleen jou linklaadje opentrek, ben ik al een week verder! Dan blader je de Margriet toch sneller door! ;)
op: 12 December 2003 om 09:45
> een kolossale sexy neger op een piepklein scootertje
Wel vaker is gebleken dat ik een luide lach niet onderdrukken kon bij Uw achteloos beschreven hilarische beelden.
En ofschoon ook mijn lettervreetvermogen zijn grenzen kent en ik ongetwijfeld zonder U kan functioneren, loont zo’n lach op zijn tijd toch zeer de moeite.