Vandaag heb ik de hele dag opgetrokken met mijn beste vriendin L. We zijn gelijktijdig in Leiden begonnen op de Reinwardt Academie. Al ruim twintig jaar zijn we vrienden. We hebben heel wat vriendjes zien komen en gaan. Bij haar kon ik altijd midden in de nacht aankloppen met mijn slaapzakje als ik ruzie met de geflipte kunstenaar had. Ook nu nog; als ik in een dip zit, is ze altijd bereid te luisteren zonder een oordeel klaar te hebben.

Inmiddels ben ik van al haar vrienden degene met de langstdurende relatie. Zijzelf heeft er heel wat afgeLAT en vrijgezeld. Totdat ze drie jaar geleden T. leerde kennen. Binnen korte tijd woonden ze samen en nadat ik haar een paar maandjes niet had gezien mailde ze me dat we snel iets moesten afspreken voordat ze het figuur van een aangespoelde walvis kreeg. Nick werd geboren en Maaike volgde er al snel op. Van een vrijgevochten meid was L. opeens moeder met een gezin, een baan en een oud stadshuis dat totaal gerenoveerd moet worden. Ze leven met hun viertjes in de voormalige garage en alles kan en niets is ooit een probleem.

Laatste kans moeder, zeggen sommigen smalend als ze horen dat ze inmiddels al veertig is. Ik vind dat idioot. Ze is rustig en evenwichtiger dan ze ooit is geweest. En ze blaakt ook nog eens van energie. Vanmorgen zijn we met de kinderen naar het museum van Oudheden geweest. Nick (als bijna tweejarige) laat ze rustig uren langs de grachten drentelen in zijn eigen tempo. Eendjes voeren, in alle rust. In het museum de kinderen in een draagzak en eenmaal thuisgekomen is er thee en spelen wij Catan terwijl zij slapen. Veel mensen zouden zonder kinderen of drukke baan al in de stress raken van het leven op 15 vierkante meter. Zij lacht erom en zegt dat ze haar hele leven al gewend is om min of meer vanuit een rugzak te leven en dan kunnen die paar jaartjes er ook nog wel bij. Ik ben trots op haar en ook trots dat we al zo lang vrienden zijn.

« Veel Haar... | Home | Droooomen zijn bedrog… »