Toen ik geboren werd als uitsmijtertje na mijn grote zus en twee broers kwam dat qua naamgeving wel mooi uit. Er was immers nog één oma over die niet vernoemd was. Zo kreeg ik de naam Catharina toebedeeld. De reine, de zuivere, afkomstig van het Griekse katharos, en beschermheilige van de redenaars. (Zouden webloggers al een beschermheilige hebben trouwens?)
Maar het was wel zo'n mond vol hè, dat Catharina....

Mijn broers en zus hadden een stem in het kapittel en met behulp van het scrabblebord hebben zij de roepnaam Carin verzonnen. Prima. Ik ben wel blij met die naam, niet te zoetsappig of braaf en ook niet zo buitenissig dat ik er snel op uitgekeken raak.

Vandaag hoorde ik dat de advocaat van de Oranjes de naam Catharina Amalia geregistreerd heeft. Prinses Catharina klinkt wel goed, maar zo in de wandelgangen is het wat lang. Willem-Alexander is Wim-Lex geworden. Wat zouden ze met de naam Catharina gaan doen?

Als kind kon je me boven op de kast krijgen door op treiterig lijzige toon het stomme rijmpje 'Kleine Katrijntje, zat achter het gordijntje' te declameren. 'Wat deed ze daar? Ze kamde heur haar, ze waste haar handjes, ze poetste haar tandjes en toen was kleine Katrijntje klaar!' Witheet werd ik dan, stampvoeten, en zelfs nu nog moet je het niet wagen om me zo te noemen. Prinses Carin, da's veel beter.
(Of President Carin natuurlijk. want eigenlijk ben ik helemaal tegen dat stomme koningshuis!)

« Rare lui... | Home | Veel Haar... »