We waren veertien en op de zolderkamer van het enorme huis met een rieten kap zaten we middag aan middag Patti Smith te draaien. Bij de platenzaak had ik voor maar liefst vijf gulden een songbook gekocht met alle teksten op gestencilde blaadjes. Martje wees me aan waar Patti was als ik de draad van de muziek niet meer kon volgen. We rookten sjekkies of een jointje en keken verstoord op als haar moeder kwam vragen of we thee wilden. Space Monkey, Because the night en Gloria werden grijs gedraaid. Dat er eindeloos veel tikken in de plaat zaten, hoorde ik niet. Ik droomde van een bestaan in New York op de 25 th floor maar moest eerst nog het gym afmaken...

Nog steeds draai ik la Smith, alleen nu rechtstreeks zonder tikken vanaf de harde schijf. Nog steeds verklaren bijna al mijn vrienden mij voor gek dat ik naar 'die klereherrie' luister. En nog steeds kan geen enkele andere muziek me zo'n gevoel geven van dromen en verlangens. Ik zie me in m'n gedachten zo'n typische loft bewonen met wapperende gazen gordijnen in het zonlicht en op de straathoek een bagelkar. Ik zie mezelf als een doorgewinterde New Yorkse door de stad dwalen en in het Central Park zitten. Heerlijke clichés die deze muziek bij me losmaken, ach...

« It's all in the famil… | Home | Flitspaaldansen »