Griep doet rare dingen met een mens. Zo was ik geheel en al vergeten dat er op deze wereld zoiets als kokosbrood bestaat. Witte met rode glibberblokjes erin, gele met chocoladebruine gemengd en vieze mierzoete roze. Opeens had ik zo'n zin in die witte, op een beschuitje met een kopje thee erbij. De kruimels in bed wens ik me niet te herinneren...
Ook kreeg ik zin in Wybertjes met honingsmaak en Natterman's hoestsiroop. Dat laatste toegediend op de rand van het bed door mijn vader met een aai over m'n bol toe. Verder bestaat er zoiets als heimwee naar verhaaltjes. Jip & Janneke, die betweterige Paulus de boskabouter, de Olijke Tweeling op kostschool of stokoude antiekerige ome Tom in de negerhut.
Het is weerzinwekkend maar wel waar. Griep en nostalgie zijn twee handen op één koortsige buik.

En wat betreft die koortsdromen, die raken kant noch wal; heg noch steg. Ze gaan maar door als een eindeloze langdradige film. Steeds weer aan het rennen, achtervolgingen, wegen die nergens toe leiden, huizen die eindeloos veel kamers bevatten en nooit kom je ergens aan. Mensen komen er in voor en verdwijnen net zo makkelijk weer. Het is allemaal zo onsamenhangend als wat. Net als dit postje trouwens. Trusten maar weer...

« Bleggghhhh.... | Home | Bleggghhhh.... (3) »