Toen ik nog bij mijn ouders thuis woonde had ik een klein hondje. Het beest kwam uit het asiel en was van het nobele 'chien de poubelle' ras. Ik kreeg hem voor mijn tiende verjaardag en aangezien hij al drie jaar naar de naam Blackie luisterde bleef dat dus ook zo. Ergens was ik stiekem een beetje teleurgesteld dat ik geen lieve pup kreeg die ik zelf een mooiere naam kon toebedenken maar Blackie en ik konden het prima vinden samen. Hij kwam uit een groot gezin waar hij nogal getreiterd was door de jongste kinderen en die hem weg hadden gedaan omdat hij vals zou zijn. Dat was absoluut niet zo, maar het bleef altijd een beetje oppassen met hem als hij zich bedreigd voelde. Dan liet hij z'n tanden zien en maakte veel kabaal.

Bij ons in de straat woonde een grote stoere bioloog met pikzwarte baard die een herdershond had. Dit teefje heeft twee verstoten wolfsjongen gezoogd die uit de dierentuin in Emmen kwamen. Als die grote man met z'n drie honden, waarvan er dus twee eigenlijk wolven waren, over straat liep ging iedereen gauw aan de kant. Zoniet mijn Blackie! Die zette een keel op en blafte vervaarlijk terug. Typisch gevalletje van veel geblaat; weinig wol maar het hielp wel. De twee jonge wolven kropen dan kaikaikai piepend in de armen van de bioloog en wij liepen, beiden hooghartig met onze neus in de lucht, gewoon verder. Lekker puh!

« Bibbers... | Home | Hij komt... »