Het theaterbezoek was gisteravond een groot succes. Toen ik in de stikdonkere zaal zat te wachten op wat er komen ging, zwelde het geluid aan. Geluid van rennende voeten op een grindpad.

Ik dacht onwillekeurig aan het moment waarop ik twee jaar geleden voor het eerst mijn eigen voetstappen kon horen. In het begin was dat bijna angstaanjagend, alsof er een olifant liep te klossen in plaats van mijn eigen voeten met hun klikklakhakken. Mijn verbazing over de veelsoortige geluiden die je kan maken op verschillend soort plaveisel was groot. Ik heb als een kleuter staan springen in plassen (sjiepsjoep), lopen schoppen door herfstblaadjes (swufswufsslif) en rennen over schelpenpaadjes in de duinen.(knierpsknoersppp) Wat een lol, maar ook, wat een herrie!

Nu, na alweer twee jaar te kunnen horen (d.m.v. 16 electroden in mijn hoofd) is het geluid van lopen net zo gewoon geworden als dat van ademhalen of eten. Altijd aanwezig, maar ik let er gelukkig niet meer op. Het is heel gewoon geworden, deel van het alomaanwezige geluidsdecor. Maar in het prille begin zat ik nog zo onwennig, zo wezenloos, in die nieuwe acoustische wereld waar ik deel van uit ging maken.
Gisteravond deed het toneelstuk me weer hevig terugdenken aan dat prille hoorbegin. Toen de actrice begon te rennen en er een grindpad op het doek geprojecteerd werd waar zij als een soort wajangschim op verscheen, herkende ik dat gevoel van vervreemding. Maar ook herkende ik zomaar het geluid van voetstappen op het grind, zonder dat ik dat grind kon zien. Ik weet nu hoe grind klinkt en voor mij is dat een hele bijzondere gewaarwording.

(Oh, en de rest van het stuk? Ik vond het prachtig. Dus als je de kans hebt, gaat dat zien en horen!)

« Carin gaat Cultureel | Home | Aldichick van de week… »