Vandaag was ik bij mijn moedertje. Deze eens zo trotse leeuwin, die ooit de wijsheid in pacht had en je dat soms knap irritant kon verkondigen, is nu een timide oud dametje in een stoel geworden. Totaal afhankelijk voor alles van iedereen, maar volgens haarzelf gaat alles nog prima. Toen ze nog fit en vitaal was kon ze stevig kritiek leveren op anderen die het er volgens haarzelf 'maar op aan lieten komen' Nee, dat zou zijzelf wel anders gaan doen, bijtijds verhuizen naar een, zoals men dat toen nog noemde, bejaardentehuis. Maar het moment waarop 'bijtijds' valt werd stukje bij beetje verschoven. Steeds slechter ter been, steeds doviger, steeds verwarder en steeds hulpbehoevender en steeds eigenwijzer is het nu zo ver dat ze zelfs niet meer voor een verzorgingstehuis in aanmerking komt. Nu kan de hele Hollandse Bureaucratische Mallemolen weer gaan draaien want een verzorgingstehuisindicatie kan niet zomaar omgezet worden in een verpleeghuisindicatie. Daar mogen talloze heren doktoren, maatschappelijk werkers en joost mag weten wie nog weer, zich allemaal opnieuw over gaan buigen. Formulieren in drievoud, instanties en deskundigen, wat een gedoe. Ik hoop dat we het zo als het nu gaat, met 4 keer per dag thuiszorg, nog een tijdje kunnen volhouden, want je moeder in een bed met drie anderen op een zaaltje, dat wens je toch niemand toe?

« Bonusstukkie 1 | Home | Vrolijk stukkie »