Mijn zus belde vanavond; tante Jo is dood. Nu is ze 88 geworden en was ze eigenlijk op,  dus echt tragisch is het niet. Maar toch moet ik even janken. Ze had geen kinderen en waarschijnlijk zal niemand nog een traan om haar laten. Haar man was al jaren geleden overleden en ze woonde al een 'eeuwigheid' in een verzorgingstehuis. En dat maakt dat ik me opeens miserabel voel. Hoevaak heb ik haar eigenlijk bezocht de afgelopen jaren?
Een heel mensenleven weg. Het laatste overgebleven zusje van mijn vader. De laatste die mijn vader nog als klein jongetje heeft gekend. Die nog met hem gespeeld heeft, die hem kende als puber, die weet hoe het in de crisistijd was, die de moeilijke oorlogsjaren heeft doorstaan, die de familiegeschiedenis en geheimen kende. Vanaf nu is het overlevering en enkele oude foto's die nog de herinnering tastbaar kunnen houden.

« Cherchez le chat | Home | Dagje Amelisweerd »