Knuppel in het kinderhok?
Het is misschien maar goed dat ik geen kinderen heb. Ik was vast een vreselijk ouderwetse (maar wel liefdevolle) mamma geweest. Regelmatig kan ik me ongelooflijk ergeren aan de manier waarop de hedendaagse koters worden opgevoed. De omgeving dient zich altijd aan de kids aan te passen en nooit andersom lijkt het wel.
Is het normaal dat in een kroeg om half 10 's avonds een kind brullend van slaapgebrek de glazen van de tafel veegt? Dat ze in de suup altijd hun zin lijken te krijgen en dat ik er niks van mag zeggen als ze met die minikarretjes mijn kuiten belagen? Is het raar dat één derde van de kinderen in Nederland te dik is als ouders bij voorbaat al weten te vertellen dat Sterre of Tijntje dit of dat niet lust maar wel patat met frikadellen eet of pannenkoeken?
Wat vindt een kind nu aan een promotie waar hij een uur stil moet zijn, of een popconcert waar hij alleen maar benen van grote mensen te zien krijgt? Een baby die tijdens een begrafenisceremonie begint te bléren is net zo irritant als een mobiele telefoon die op zo'n moment plotseling afgaat. Waarom ben ik gelijk een kinderhater als ik tegen mijn buurman zeg dat ik niet meer prettig buiten kan zitten in mijn eigen tuin omdat zijn kinderen continue lopen te gillen? (en dan zeg ik nog niks over het feit dat hij en z'n vrouw vaak net zo hard mee brullen...)
Let wel, ik ben zeer zeker geen kinderhater; voel me ook niet geroepen om me op dat vlak te gaan verdedigen, maar ik begrijp veel ouders niet. Ik heb het idee dat hun eigen plezier en gemakzucht voorop staat en dat daarom de rest van de wereld maar toegeeflijk moet zijn. De ontplooing van Sanne en Nickie wordt als excuus gebruikt om anderen maar te laten inschikken. Graag jullie reacties
Is het normaal dat in een kroeg om half 10 's avonds een kind brullend van slaapgebrek de glazen van de tafel veegt? Dat ze in de suup altijd hun zin lijken te krijgen en dat ik er niks van mag zeggen als ze met die minikarretjes mijn kuiten belagen? Is het raar dat één derde van de kinderen in Nederland te dik is als ouders bij voorbaat al weten te vertellen dat Sterre of Tijntje dit of dat niet lust maar wel patat met frikadellen eet of pannenkoeken?
Wat vindt een kind nu aan een promotie waar hij een uur stil moet zijn, of een popconcert waar hij alleen maar benen van grote mensen te zien krijgt? Een baby die tijdens een begrafenisceremonie begint te bléren is net zo irritant als een mobiele telefoon die op zo'n moment plotseling afgaat. Waarom ben ik gelijk een kinderhater als ik tegen mijn buurman zeg dat ik niet meer prettig buiten kan zitten in mijn eigen tuin omdat zijn kinderen continue lopen te gillen? (en dan zeg ik nog niks over het feit dat hij en z'n vrouw vaak net zo hard mee brullen...)
Let wel, ik ben zeer zeker geen kinderhater; voel me ook niet geroepen om me op dat vlak te gaan verdedigen, maar ik begrijp veel ouders niet. Ik heb het idee dat hun eigen plezier en gemakzucht voorop staat en dat daarom de rest van de wereld maar toegeeflijk moet zijn. De ontplooing van Sanne en Nickie wordt als excuus gebruikt om anderen maar te laten inschikken. Graag jullie reacties

swanz riep:
op: 05 Juli 2003 om 00:23
De spijker op zijn kop wat mij betreft.
Als ik om me heen kijk kan tegenwoordig alles maar. Terwijl de kinderen hier in de buurt blèrend/schreeuwend de boel van een ander slopen, staan de ouders erbij en kijken ernaar. Ik had echt wel een flinke tik voor mijn kop te pakken als ik dat flikte (niet dat ik het niet deed, maar dat terzake).
En dan dat gezeik dat mensen met kinderen toch wel een veel zwaarder leven zouden hebben dan degene zonder. Wie kiest hier nou verdulleme voor kinderen. Wat een vergelijking
En nee, ben ook zeker geen kinderhater, verre van dat. Ik zie in kinderen kleine spiegeltjes van mezelf, van hoe ik zelf was.
Maar sommige ouders, je zou ze……………