Na onze eerste week op Sicilië leveren we de huurauto weer in op het vliegveld van Catania. We hadden er afgesproken met de chauffeur van Trinacria waar we voor de tweede week een huisje hebben gehuurd. Marcel pikt ons op en brengt ons in het donker zoefzoef behendig door de drukke avondspits naar het dal van de Alcantara rivier. Daar worden we overgedragen aan Daniël die ons het laatste stukje over een hobbelig onverhard weggetje rijdt naar het boerenhuisje midden in de boomgaard. We bewonderen het appartement en ondertussen haalt Daniël koele witte wijn, gedroogde tomaatjes, olijven, een groot bord kaas en vers brood uit de koelkast. Op

zitten we nog uren te praten.

De volgende morgen zien we pas echt waar we zijn. Carmélo, de zeventig jarige eigenaar van het huisje scharrelt al vroeg op

. Buon giorno, bienvenuto, en gelijk mochten we onze eerste schaal vers geplukte abrikozen van hem ontvangen. Ze smaken zoals je vermoedt hoe ze zouden moeten smaken maar dat nog nooit hebt ervaren. Goddelijk lekker dus. (Maar toen wisten we nog niet dat we aan het eind van de week geen abrikoos of citroen meer zouden kunnen zien.)
Behalve Carmélo en z'n vrouw scharrelen er nog

een paar bewoners

rond die zich bij ons al gauw op hun gemak voelen. En dat doen wij ook; ons gemak houden, want het blijft heet!

« Botweg laks | Home | Knuppel in het kinder… »