Het is me toch wat. Vanmiddag heb ik leuk zitten keuvelen met de Big Bosses van Advanced Bionics. De oudste van het stel is een Duitse immigrant en een groot uitvinder. Niet alleen op het gebied van cochleaire implantaten maar ook nieuwe pacemakers, intraveneuze pompjes voor diabetici, implantaten voor pijnbestrijding en andere nieuwe medische snufjes komen uit zijn koker. High-tec zaken die het leven van zeer velen zullen verbeteren.
Deze Amerikanen waren voor een zakelijke bespreking in het LUMC waar ik twee jaar geleden een gehoorimplantatie heb ondergaan en ik mocht opdraven als een soortement paradepaardje onder de cochleair geïmplanteerden. Een rol die ik trouwens maar al te graag vervul. Het streelt mijn ijdelheid natuurlijk hoogst als ik kan laten zien dat ik vier talen spreek en dat ik dat indertijd als volstrekt dove heb geleerd. Dat ik nu probleemloos kan converseren met mensen is een klein wonder. Vroeger heb ik braaf de theorie geleerd en lezen en schrijven is leuk maar kunnen spreken met mensen is waar het om gaat. Van gedachten wisselen, actie, reactie en interactie lijkt een vanzelfsprekend goed, maar was voor mij nooit eenvoudig. En dat kan nu zomaar dankzij de techniek. Ik heb ze uiteraard bedankt voor het feit dat ik mijn talenkennis dankzij hun vindingen in de praktijk kan brengen en natuurlijk ook fijntjes heel subtiel gesolliciteerd naar een baan in Californië als multi-linguale webmaster... Há, zo ben ik ook wel weer

« Twee muizen op één ku… | Home | Ciao ciao »