Als er iets is dat Erik en ik gemeen hebben is het wel onze voorliefde voor ongewone plekjes en plaatsen. Wij hebben samen zo'n beetje alle Duitse bunkers van de Noordkaap tot de Spaans-Franse grens gezien. Ik vervloek die krengen vaak omdat ze zo'n hardnekkige inspanning vergen om ze te vinden en omdat ze altijd in onmogelijke uithoeken liggen. Dat kunnen soms prachtige schilderachtige natuurgebieden zijn, maar vaak ook op vuilstortplaatsen of in enge sloppenwijken. Maar ik houd ook van ze omdat ze zo'n immens belangrijk stuk historie vertegenwoordigen. Over nog géén eeuw worden ze vast net zo benaderd als onze mooie middeleeuwse kastelen. Imposant, eng, huiveringwekkend, maar ook de enige tastbare herinnering aan de grote vernietiging in de voorbijgegane twintigste eeuw...

Zo hebben Erik en ik samen ook regelmatig architectonisch interessante plaatsen verkend. Ik koester de herinnering aan bezoeken aan Ronchamps, de van Nelle fabriek, Taliesin of de villa's van de Vlaamse elite in de Haan.
Ik ben gek op plaatsen met een verhaal. Hofjes in Leiden waar Goeie Mie haar gifmoorden heeft gepleegd. Het huis waar in Nederland waar Friedrich Marx gelogeerd heeft. De watermolen die van mijn opa is geweest. De oude fabriek waar generaties geploeterd hebben of een kolenmijn die al lang onnut is geworden. Overal zijn plaatsen met een historie en een verhaal te vinden, mits je er voor open staat. Dit Pinksterweekend hopen we weer wat plekjes te gaan ontdekken. De piramide van Austerlitz bijvoorbeeld.
(wordt vervolgd...)

« Heeft hij het? | Home | Twee muizen op één ku… »