Soms voel ik me nog geen twintig; soms ook bijna tachtig. Dat laatste gelukkig alleen als ik herinneringen ophaal aan vroeger en aan al die mensen die me lief zijn. Mijn vader bijvoorbeeld is geboren in 1913 in een klein gehuchtje vlak bij de Duitse grens. Toen hij nog leefde was ik een dankbaar object voor al zijn jeugdverhalen. Hij kon geweldige verhalen vertellen over ingekwartierde Duitse soldaten, over smokkelaars, de Zeppelin Graf Hindenburg die hij als ukkie nog heeft gezien en over het zware leven van mijn omaatje. Oma, waar ik naar vernoemd ben maar die ik nauwelijks heb gekend. Zij hield kippen, varkens, voerde kalfjes, werkte hoogzwanger op het land, slachtte zelf en kende het geheim van tuinieren, inmaken, hoofdkaas, droge worst en andere vergeten zaken als geen ander.

Kon ik nu nog maar met haar praten en die hele vorige eeuw overbruggen. Ik zou willen weten hoe ik verse doperwtjes verbouw, het recept voor hete bliksem (dat niks met Katja Schuurman of andere soapies te maken heeft) , welke kruiderijen er in bloedworst gaan, hoe je boerenjongens maakt of echte advocaat. Weten jullie nog wat schorseneren zijn,  hoe verse tuinboontjes smaken, hoe je mosterd maakt of zelf azijn? Hoe je ham zout of wat een pastinaak is, laat staan hoe het smaakt?
Jullie merken het; vanavond voel ik me erg nostalgisch en sentimenteel. Geeft niks; morgen kan het weer heel anders zijn en dan ga ik het hebben over de matrix reloaded of zo. Dat zien we dan wel weer....

« Ne me quitte pas | Home | Heeft hij het? »