Ik ben weer thuis. Afgelopen Hemelvaartsdag zijn we naar de Ardennen vertrokken. Prachtig Waals landschap met toch een Hollands tintje... Net als het liedje van Jaques Brel dat de hele reis door mijn hoofd zong. Laat me niet alleen. Het lied dat mijn broer en zijn kinderen uitgezocht hadden en dat op de crematie werd gespeeld.Het lied dat ik nooit meer zal kunnen horen zonder een brok in mijn keel te krijgen.
In Grupont, in het hart van de Ardennen, vonden we een geweldig hotelletje. Dit is nog niet zo lang geleden overgenomen door een stel Nederlanders die er een hele eigen toets aan geven. Oubollige hotelkamers met een kraakbed en een blommetjesplafond maar dan wel met Ikea handdoeken en dekbedden. In de lounge boekenkasten vol met boeken uit de zestiger en zeventiger jaren zoals van Jan Wolkers en Remco Campert. Overal schildjes van de vele autorallyes die de eigenaar vroeger gereden heeft. Dinky-toys en oude vijftiger jaren motorolie-blikjes. In de schuur een antieke Morris en Austin Healy die gerestaureerd worden. 's-Avonds in de tuin wijn en bier onder de parasol. En we bleven zitten temidden van de rozen en de jasmijn; zelfs toen er een tropische regenbui van haast apocalyptische omvang losbarstte. Ne me quitte pas...

« Droevige mededeling | Home | Kwaliteit uit de ouwe… »