Het fietsen heb ik geleerd op het schoolplein van oom Ab. Deze was hoofd 'ener Lagere Landbouwschool' en woonde in de bijbehorende woning achter de school. Ik ging er graag logeren. Tante Zus verwende me met gebak en koekjes, net als alle andere kinderen, honden en katten uit de buurt. De boerderijhond van de buren lag dan ook moddervet en vol aanbidding altijd op haar op de mat te wachten. Ze hadden drie zonen, al heel wat ouder dan ik, maar toch vaak bereid om met mij te spelen.

De jongste had mij wijsgemaakt dat ik zout op de staarten van de konijntjes moest doen om ze stil te laten zitten. Konijntjes waren er volop maar hoe ik sloop of kroop, dat zout strooien lukte me nooit. De tweede zoon vertelde over Nieuw Zeeland en begon aan het gat in de achtertuin dat ik af moest maken om daar te kunnen arriveren. In diezelfde achtertuin hield oom Ab ook bijen en had hij een werkplaats waar hij hout bewerkte op een draaibank. In die schuur ben ik nog een keer akelig door die beesten gestoken. Dat leverde naast een doek met azijn op mijn arm natuurlijk wel weer de nodige koekjes en snoepjes op.

Ze leven niet meer, tante Zus en oom Ab, maar ik moest vandaag weer aan ze denken toen ik in mijn tuin een dikke bij verjaagde. Het kan ook een hommel geweest zijn. Maar beesten met een geelzwart pyamaatje aan ga ik niet goed bestuderen. Laat staan dat ik ze zout op hun staart ga leggen. Volgens mij hebben ze een zwart snorretje en kleine moffenhelmpjes op. Een paar keer te zijn geprikt vind ik al erg genoeg en bovendien zou het zonde van mijn dure balsamico-azijn zijn. Koekjes en snoepjes heb ik ook al niet meer in huis. Dus zoals het toen was zal het nooit meer worden.

« Rare natuur... | Home | Droevige mededeling »