Zojuist was er een enorme wolkbreuk. Zo eentje waarbij je onwillekeurig moet denken aan de zondagschoollessen over Noach en z'n ark. Helaas ben ik niet erg goed in bootjes timmeren maar autorijden kan ik dan weer wel. En aangezien ik naar Schiphol moest om Erik op te halen kwam dat goed uit. Dan zou ik ook veilig droog zitten. Dacht ik... Wie zou er verwachten dat uitgerekend nu het superelectrieke-volautomatische portierraam naar beneden zou zakken? Het zoefknopje gaf totaal geen sjoege meer. Tja, dan ben je machteloos. U wilt niet weten hoeveel water zich door een kier van het raam kan wringen. Wraak van de natuur op de techniek blijkbaar.

Erik heeft vanmorgen in Dublin een heus aardbevinkje meegemaakt. Nu zat hij in een goed hotel maar niet van die prijsklasse waarbij golfslag- en bubbelbaden op de kamer normaal zijn. Toch begon in bad gezeten het water opeens te golven en te deinen. Dat verwacht je toch niet in Ierland? Alweer bleek de natuur het te winnen van de techniek.

Wat kunnen we nu nog meer verwachten? Sneeuwvlokken uit m'n zonnehemel? Een vulkaantje in de achtertuin zodat we die vuurkorf eindelijk weg kunnen pleuren? Een wervelstorm uit de haarföhn? Ik kijk nergens meer van op.

« Griep | Home | Zout op de staart »