Het zou hier de komende tijd wel eens erg rustig kunnen worden. Ik weet het niet...
Vanmiddag ging de telefoon. De vrouw van mijn Grote Broer heeft een hele zware hersenbloeding gehad. Ik weet niet anders dan dat A. er altijd al was. Toen ik nog een dreumes was kwam mijn broer al trots met haar naar huis. Zij is voor mij net zo goed een echte Grote Zus als mijn enige biologische zusje. Mijn broer kan ik me niet zonder haar voorstellen. Als kleuter jaagde ik iedereen van de tweezitsbank af als zij samen thuiskwamen. "Daar komen de bankzitters aan" riep ik dan en maakte het pad voor hen vrij. Zij maakten mij al vroeg tot trotse tante en de band is sterk.
Momenteel is de situatie nog kritiek en heel onzeker. Morgen ga ik hun zoon ophalen van Schiphol; hij is met vakantie op Kreta. En dan gaan we samen naar Enschede; naar het ziekenhuis. Ik durf niet te denken aan de toekomst; voor haar, voor mijn broer en de kids... Wachten, wachten en het beste blijven hopen.

« Werfpop | Home | Sores verdrijven »