Toen ik een jaar of zeven was ging ik elke dag met de bus van het dorpje waar ik toen woonde naar Stad. Stad is voor een Ommelander maar één mogelijke plaats en dat is Groningen. Heel logisch, want een andere stad bestaat in de verre omtrek niet. Leeuwarden ligt in een ander land en Assen is slechts een dorp. Amsterdam kende ik alleen van TV en Rotterdam was helemaal terra incognita. Als je zeven bent is Stad een andere spannende wereld. Daar was bijvoorbeeld V&D met een roltrap. Vast ook de enige roltrap in de verre verre omtrek, maar goed, ik dwaal af. Daar waren parken, het station met treinen, daar woonde mijn zus op kamers. Daar was ook mijn school, gevestigd in een oud herenhuis aan de Ossenmarkt. Met een buskaart aan een elastiek om mijn nek was het elke dag een spannende expeditie om daar naar toe te gaan. Mijn moeder bracht me op de fiets naar de bushalte toe en ik kende iedere chauffeur en de meeste vaste passagiers. En zij kenden mij ook natuurlijk. Met een kort geknipt koppie, een grote gehoorbril zonder glazen erin op m'n neus, een mandje met brood en een appeltje aan m'n arm en altijd, altijd vol met kletspraatjes. De bus mocht nooit vertrekken voordat ik het sein gegeven had: "Voor klaar, achter klaar, rijden maar". En dan ging ik zitten naast mijn favoriete medereiziger die ik ongevraagd in de ochtendspits suf kletste met mijn verhalen.

Ik keek altijd naar Floris op TV en mijn grote held was Sindala, de magiër. In de bus zat een man die op hem leek. Ach, wat heeft die man allemaal moeten doorstaan met mij. Als er een plekje naast hem vrij was klom ik er gelijk op en vertelde hem alles wat mij bezig hield. Sindala, mijn grote held was misschien wel accountant of vertegenwoordiger in fietsbanden of zo. Ik weet het niet en hoef het ook niet te weten. Maar vanmorgen was ik op het CWI en sprak met meneer Workala. Drie maal raden waar die me aan deed denken? En dan die naam ook nog eens. En dat voor iemand die me aan een baan moet helpen. Da's toch pure Magie?

« Hier is het goed toev… | Home | Nog maar enkele nacht… »