Logettes, Katwijk en vruchten.
Het is vrijdagmiddag en het stralende lentezonnetje heerst. In Katwijk, waar de Hére-hére nog steeds volop geëerbiedigd wordt, zitten twee logettes op een terras op het strand. Regelmatig vliegt er een straaljager over naar het nabije (koninklijke) vliegveld Valkenburg. We zijn per slot van rekening een beetje in oorlog, ook al is dat 'slechts politieke steun' en 'helemaal niet militair bedoeld'.
Op het terras merken we er verder weinig van. De Nederlandse driekleur wappert aan de vlaggenmasten, maar dat is waarschijnlijk meer om klanten en toeristen te trekken dan om uiting te geven aan ons nationaal gevoel. De zaken gaan goed. Wij genieten van de eerste zonnestralen en de "Tosti Strand". In het spierwitte kerkje aan de andere kant van de Boulevard is een trouwdienst aan de gang. Af en toe hoor ik het carillon spelen. Ondertussen zit ik met Moo over van alles en nog wat te kletsen. Ik ken haar nog niet zo lang, maar ik voel me met haar op mijn gemak. Ze is recht voor z'n raap, eerlijk, direct en houdt net als ik van sarcastische humor. En ik kan met haar echt ronduit lachen! En dat is heerlijk.
In Katwijk voel ik me gelijk een beetje een rebel; eigenwijs dwars en stout. Dat is natuurlijk ook niet zo moeilijk in een dorp waar Jan Wolkers al het zijne over geschreven heeft. Een koffieshop zul je er niet vinden maar toch rukt de ME zelfs hier af en toe uit. Hard werken en geen gelul is het parool. Randstad en toch ook net ook niet. Katwijk is zeer zeker niet het naburige Noordwijk van het grote zakengeld of het Zandvoort van de gouden kettinkjes en de bouviers. In Katwijk gaat men op zondag daarentegen naar de kerk, met hoedje en lange kousen. En door de week doet men hier niet moeilijk maar is men gewoon zichzelf. Zonder kapsones, recht voor z'n raap. Maar ik heb makkelijk kletsen; ik woon er gelukkig niet... Hoe mooi en schoon en fris het hier ook is.
We kletsen over jullie natuurlijk, loggers en lezers, over logmeetings, over bodypainting en tattoo's, over katten, popfestivals, over Nedstat, navelpiercings, Marguerita's, over loggers met snorren, vakanties, broeken in maat 36, blonde lange lokken, lekkere mannen en zelfs over appels.We spitten zelfs in de moderne theologie. Zou het Oude Testament wel echt goed vertaald zijn uit het Hebreeuws? Die vertalers waren natuurlijk allemaal mannen met weinig oog voor ware details en delicatessen. Hoe kon Eva nou gevallen zijn voor zoiets stoms als een zure appel? Volgens ons moet dat tenminste chocolade zijn geweest! Wat hing er nu echt in die boom? Paaseitjes kunnen het niet geweest zijn (Jezus komt pas in het NT op de proppen) Chocoladeletters zijn al helemaal off-topic. Sinterklaas kwam pas eeuwen later in het vizier. Om over M & M's nog maar te zwijgen...
In het paradijs bestond nog geen zonde dus had Eva uiteraard een superfiguurtje! Voor haar geen zondige breezers, tapas, cocktailnootjes, stukken brie, bitterballen, frietjes met mayo en ga zo maar door. Daaruit concluderen wij dat ze ook niet aan de lijn hoefde te doen en daaruit volgt dus onvermijdelijk de eindconclusie: Eva taalde niet naar die stomme magere appel! Wij hebben nog de mogelijkheden overwogen dat het een banaan of komkommer geweest zou kunnen zijn, maar hier dwalen we gevaarlijk af. Wie er meer van weet mag zich hier melden.

tafkas (
op: 22 Maart 2003 om 00:14
Je hebt gelijk Carin, Eva had geen breezers, tapas (wat het ook is), coctailnootjes, stukken brie etc., vandaar dat ze de appel nam!
De vraag is meer was dat nu het paradijs?