Sollicitatiegesprek
Het zaaltje in het overheidsgebouw zat vol met mensen. Tegenover mij zat een dikke dame druk aantekeningen te maken. Ik herkende haar van de Olympische Spelen waar ze continue sporters knuffelde of rondhoste in het Holland House. Steeds stonden er mensen op, liepen naar de telefoon of kletsen opgewonden in hun mobiele knuffels. Ik ving af en toe flarden van de conversatie op. "Denk je dat ze het aan kan?" "Is ze wel voldoende gescreend, zou ze geen dubieus verleden hebben?" "Heeft ze niet ooit samengewoond met een volslagen gestoorde kunstenaar?" "Ze zegt nu wel dat ze geschiedenis gestudeerd heeft, maar volgens mij heeft ze geen graad. Een tweede Charles Schwietert affaire kunnen we niet gebruiken!" "Maar er moeten nu eenmaal vrouwen bij!" "We moeten snel beslissen!"
Het zweet liep in straaltjes langs mijn nek. Hoe kon ik van mezelf denken dat ik in aanmerking zou komen voor deze job. Wat weet ik nu eigenlijk van landbouw af? Mijn opa's waren dan wel boer, maar om slechts op grond daarvan vele mensen op dat gebied te gaan managen?
Hoe zit het met uw bestuurlijke ervaring, wordt me gevraagd. Ik begin een enthousiast verhaal over mijn studententijd. Voorzitter van de introductiecommissie, secretaris van de debatclub. Ook de buurtvereniging had een goeie aan me. Ik blaat verder over het gebruik van ICT in de boerenschuur. Leuter door over het belang van goeie communicatie naar de burger toe. Dualisme, integrale aanpak, sociale vernieuwing; de termen stotteren over mijn droge tong. Ondertussen voel ik een stekende hoofdpijn opkomen. Waarom wil ik deze baan eigenlijk? En waarom vragen ze mij hiervoor? Ok, ik wil best mijn plicht doen. Maar minister van Landbouw voor D66, ben ik gek geworden?
En dan gaat gelukkig de wekker, wat een droom zeg...

ErHa (
op: 06 Maart 2003 om 14:40
gelukkig zijn de meeste dromen wel bedrog!!!