Vreedzaam tuinieren, me neus. Vorig jaar kwamen we er al achter, maar nu weet ik het zeker. Tuinieren is oorlog!

Gistermiddag ben ik het Webkast oerwoud ingedoken. Gewapend met een snoeischaartje ben ik al gauw overgestapt op de takkenschaar en uiteindelijk heb ik de zaag gepakt. Dat voelt alsof je van een klein damesrevolvertje overstapt op een UZI en uiteindelijk, nog bloeddorstiger geworden, je bevrediging zoekt bij de waterstofbom. Aan het eind van de middag vertoonde de tuin ongeveer de aanblik van Rotterdam na het bombardement. Her en der versplinterde (kapotgevroren) bloempotten en een berg hout om U tegen te zeggen. De kronkelwilg die ooit zijn leven is begonnen als lief klein paastakje op de vaas en op een flatbalkonnetje is opgegroeid in een pot werd in onze tuin een megamonster dat alles dreigde te verstikken. Die is dus gisteren geknot en levert nu weer paastakken voor de hele vinexwijk op. De vlinderstruik vlindert hier niet meer en de klimrozen zijn ook terugverwezen naar het begin van hun klimwand.

Vandaag is de periode van wederopbouw na de strijd aangebroken. Vanmorgen dus de gemeente geprobeerd te bellen om de grofvuilwagen (of twee, of drie,  of gelijk een hele colonne) langs te sturen. Nemen die klojo's de hele morgen doodleuk de telefoon niet op! En dat terwijl ze op hun website vermelden dat je tussen negen en half een kan bellen. Grrrrr!!! Ik ben geneigd om zodadelijk met de rest van het wapentuig uit de schuur, zoals de straatmakerhamer, de heggenschaar en de accuboormachine op het gemeentehuis de strijd te gaan vervolgen. Stelletje ambtenaren!

Nu weet ik gelijk wel waarom ik niet rouwig hoef te zijn dat ik vorige week ben afgewezen als webmaster bij een naburige gemeente. En dat maakt, dat ik me dan wel weer een heel stuk vrediger ga voelen. Gelukkig is er nog net plek genoeg in de tuin voor een stoeltje. Ik ga lekker buiten zitten en genieten van het zonnetje!

« Der Kaiser | Home | Weblog Wallpaperronde… »