Omdat ik nu zo ruim in mijn tijd zit ben ik aan het koken geslagen. Nu heb ik een Billy boekenkast vol kookboeken en elke avond snuffel ik er in om te kijken welk culinair hoogstandje ik morgen zal gaan produceren. Mexicaans, Thais, Libanees (trouwens een tip!) of Indonesisch, ik weet er wel raad mee. Hartstikke leuk om te maken en heel erg lekker. Koriander, verse gember, pepertjes en couscous; geweldig allemaal.
Maar wat ik de laatste tijd echt leuk en lekker vind om te doen is gewoon ouderwetsch kokkerellen. Mijn moedertje maakte vroeger alles zelf. Ze maakte groentesoep, stoofpeertjes en appelmoes. Nu zou je het trendy Slow Food noemen maar het is uiteindelijk niets meer of minder dan koken zonder zakjes en pakjes met veel liefde en aandacht. Wel eens echte vanillevla gegeten of Haagsche Bluf? Na de bitterkoekjespudding met Stroh-rum van mamma hoefde je niet meer na te tafelen met een digestief. Ik baal er van dat ik een aantal van haar beproefde recepten niet heb. Zelf kan ze deze helaas niet meer aan mij vertellen. Zelfs de kunst van een simpel kopje koffie zetten is bij haar in de grijze hersencelletjes verloren gegaan, dankzij de alles wegvagende Dr. Alzheimer.

Afgelopen zondag heb ik me met hulp van het onvolprezen Kookboek van de Amsterdamsche Huishoudschool van C.J. Wannée gestort op het fabrieken van een gigantische pan erwtensoep. Het hele huis rook de hele dag naar vroeger en dat doet goed. Ik ging er zelfs spontaan van neuriën. Een liedje dat ik gehoord moet hebben toen ik nog geen vier jaar oud was. Wie heeft er suiker in de erwtensoep gedaan. Wat zo'n kopje soep al niet te weeg kan brengen voor je geheugen...

« U mag gerust langskom… | Home | Geweldige Googlewhack… »