Positieve discriminatie???
Ik heb vaak opmerkingen moeten aanhoren over het begrip positieve discriminatie. Als vrouw én gehandicapte zou het immers toch een eitje moeten zijn om een baan te vinden. Bij zo'n opmerking heb je mij natuurlijk gelijk bovenop de (web)kast!
Wie kent ze niet; die advertenties waarin staat dat leden van minderheidsgroeperingen, homo's, vrouwen of gehandicapten bij gelijke geschiktheid de voorkeur verdienen? Vooral in de softe sector kom je dit vaak tegen. Maar werkt het ook? Of werkt het juist averechts?
Mijn standaardopmerking na zo'n grapje is dat ik natuurlijk de ultieme kandidaat ben. Ik ben geboren in Friesland en dan ook nog eens in de enclave Ooststellingwerf. Een gemeente binnen Friesland waar geen Fries wordt gesproken maar waar men dat wel verplicht op school moet leren. Een echte culturele minderheid binnen een minderheid dus! Dat ik vrouw ben lijkt me niet te betwisten. Waarom zou ik anders zo emotioneel reageren op zo'n grap? Ook die 'handicap' is duidelijk. En als je met een groot apparaat met draadje en oordop rondloopt kan je nog zulke grote oorbellen indoen, het is snel duidelijk dat ik niet echt goed hoor. Met mijn seksuele voorkeur zit ik dan wel weer verkeerd. Ik ben immers al heel wat jaren degelijk getrouwd met een keurige onmiskenbaar mannelijke hetero. Woonde ik maar samen met een heerlijk mollige Surinaamse big mama, dan had ik aan alle criteria voor de positieve discriminatie voldaan. (en dan kreeg ik iedere avond verrukkelijke roti, maar nu effe niet afdwalen...)
Bij sollicitaties heb ik nooit van tevoren geschreven dat ik doof was. De kans dat mijn brief dan gelijk de prullenbak inging leek me veel te groot. Ook vond ik het niet juist om de indruk te wekken dat ik graag 'positief gediscrimineerd' wil worden. Want dat is het tweeslachtige aan de zaak. Ikzelf wil louter aangenomen worden om wie ik ben en wat ik kan. Natuurlijk zal ik niet solliciteren op een functie waarbij ik veel moet telefoneren of notuleren, maar er blijft genoeg over wat ik wel kan. Het staat me tegen om mijzelf als een gehandicapte te etaleren. Ik ben carin, met wat eigenaardigheden wellicht, maar niet echt anders dan anderen.
Wel heb ik altijd, en dan pas nadat ik was aangenomen, mijn werkgever erop attent gemaakt dat ze een subsidie voor me konden krijgen via de wet REA. Dit is de wet die een vergoeding geeft voor de aanpassing van een werkplek, onder meer bedoeld om te voorkomen dat gehandicapten in de WAO belanden. Zo'n cadeautje wordt natuurlijk door werkgevers in dank aanvaard. Helaas heb ik altijd moeten ervaren dat zo'n subsidie vervolgens in de algemene bedrijfspot belandde en ikzelf er niks aan had. Een speciale telefoon of microfoon, een cursus of accu's voor mijn apparaat kon ik zelf gaan betalen. Ik ben dan ook een groot voorstander van het zogenaamde persoonsgebonden budget waarbij de aanvrager zelf kan bepalen waar hij of zij een subsidie aan wil besteden. Dat scheelt een hoop betuttel en bureaucratie.
En wat de 'positieve discriminatie' betreft. Dit werkt naar mijn idee alleen maar als dit niet van boven opgelegd wordt maar er vanuit het bedrijf of organisatie aandacht is voor de maatschappelijke positie. Illustratief is dat in Nederland bijvoorbeeld het Ministerie van Sociale Zaken bijzonder weinig aandacht hieraan besteedt. Dit ministerie heeft nog minder gehandicapten dan een multinational als de Shell in dienst. Bij zo'n ministerie leeft namelijk bij uitstek het idee dat ze toch al zo fantastisch volgens de formele regeltjes bezig zijn dat het er in de daadwerkelijke uitvoering niet meer echt op aan komt...
En dat is volgens mij exemplarisch voor de Nederlandse Ziekte. Dat wij denken dat bij ons alles al zo perfect geregeld is dat we ons eigen handelen niet meer kritisch hoeven te beschouwen. In Nederland komt discriminatie minder voor dan in het buitenland (denken wij...) Dat Nederlandse vrouwen slechts 74 procent van hun mannelijke collega's verdienen en dat we daarmee in Europees verband uiterst miserabel scoren is slechts 'een rekenfout of een misverstand'. Het is not-done en soft geworden om kritiek op ons sociaal beleid te uiten. In Nederland is emancipatorisch beleid verworden tot een vage halfslachtige hoofddoekjeskwestie waarbij we omzeilen waar het nu echt eindelijk om gaat.
Ik ben natuurlijk hierbij wat afgedwaald van de oorspronkelijke stelling waarmee ik zo enthousiast van start ben gegaan. Maar ik ben dan ook maar een web-loggette en geen rasjournalist. Mijn verhaaltjes komen meestal uit emotie voort.
Het idee dat wij hier in Nederland een sociaal vangnet hebben dat een positieve emancipatorische uitwerking heeft komt mij al jaren als een zeer vals muziekje voor. Ik denk dat we eerst eens grondig aan zelfbespiegeling moeten doen alvorens we onze stichtende liedjes naar buiten brengen. Positieve discriminatie is vooralsnog een wassen neus en ik hoef me niet te schamen als ik hier een beroep op zou willen doen. En als echte vrijgevochten zelfstandige Hollandse vrouw voel ik me hier uiteraard ook veel te goed voor. Ik wil het ook zonder dat rooien! (En dat laatste is dan dus weer typisch Hollands...)
Zucht...
Ab (URL) riep:op: 15 Februari 2003 om 19:05
Als iemand gewoon geschikt is voor de job, maakt het niet uit of je homo, jood, gehandicapt of allochtoon bent. Alleen werkt het in dit “politiek correcte” landje helaas niet zo. Dus is positieve discriminatie nog steeds discriminatie……
Uniquehorn (URL) riep:op: 17 Februari 2003 om 08:22
Ik krijg de kriebels van het antwoord van Mootje. Op de één of andere manier triggert het iets in me wakker, en vaag deja vu met mensen die ik probeerde te vertellen over mijn handicap en een dergelijk probleem als jij aankaart… O, waar heb je het ook alweer over? Maar goed, het is nog vroeg, ofzo.
Werkgevers krijgen trouwens nog een keer subsidie er bovenop als 5% van hun werknemers in een sociale minderheidsgroep valt. Vandaar.
gezeur riep:op: 09 September 2005 om 15:46
discriminatie is het weigeren van mensen die niet passen in jouw beeld van idealisme. Maar dit is nu wat in de natuur wordt genoemd natuurlijke selectie. Wat zwak is valt af, wordt opgegeten. Het is dus eigelijk heel normaal om de zwakkeren niet te selecteren. Dit maakt je zwak en ga je bankroet. Mensen met een handycap moeten eens op houden zich zielig te voelen. Je bent mens gedraag je daarna. Je hebt een handycap en niet zoals zovelen denk ik ben gehandycapt. Wordt je gediscrimineerd dan is dat het probleem van de andere en niet jouw probleem. Vergeet zo iets. Ga je eigengang trek je bek open zorg dat ze niet meer over je heen lopen.
carin (URL) riep:op: 09 September 2005 om 16:05
Goh, ‘gezeur’, wat een reactie! Volgende keer moet ik sommige zaken maar eens flink groot tikken met mijn Handy Cap-slock toets. Dat ik nog niet opgegeten ben zal wel komen doordat ik niet te pruimen ben 
op: 15 Februari 2003 om 16:39
Zucht……… wat een lang verhaal zeg. Ik geloof dat mijn handicap toch duidelijk het gebrek aan concentratie is…… waar ging het ook al weer over.
En ja, jij bent carin, maar toch zeker wel met een hoofletter C.