Naarmate ik meer vrije tijd heb, lijk ik de noodzakelijke zaken ook steeds langer uit te stellen. Toen ik nog gewoon als loonslaaf  40 uur werkte en zo'n 10 uur per week in de file stond had ik veel zaken beter voor elkaar dan nu. Het mañana gevoel overheerst nogal bij mij. Maar ik word ook vervelend, sjagrijnig en lamlendig van al dat nietsdoen. Vanmiddag heb ik mij dan ook maar eens stevig bij mijn eigen oren omhooggetrokken en mezelf bestraffend toegesproken. Resultaat: de pakweg 2 meter hoge stapel oude post is uitgezocht en gesorteerd. De laatste rekeningen liggen bovenop en morgenochtend om 9 uur ga ik die stuk voor stuk betalen.
Verder heb ik twee uurtjes gezwoegd in de fittnessruimte van de sportschool zodat ik binnenkort lekker slank in de rij bij het arbeidsbureau kan gaan staan. Eventuele werkgevers kan ik dan imponeren met veel spierballengeweld zodat ze me die nieuwe baan natuurlijk niet meer durven te weigeren.
En dan ga ik nu maar eens beginnen met het prikbord in de keuken van een nieuwe klussenlijst te voorzien, zodat ik morgenochtend mijn slaperige hoofd niet weer opnieuw als een struisvogel in het zand kan steken. (zou het helpen?...)

« Eva Besnyö op TV | Home | Nederlandse logmap! »