Vandaag ben ik een beetje jarig. Twee jaar ben ik maar liefst geworden. Het is nu dus precies twee jaar geleden dat ik, na een genezingsperiode van zes weken na de operatie, naar het LUMC ging om mijn gehoorprocessor voor het eerst te gaan gebruiken. Dit was het begin van een zware intensieve revalidatieperiode waarin ik opnieuw moest leren horen met mijn CI (Cochleair Implantaat).

Na de afstemming van de verschillende electroden moest ik elk geluid dat ik hoorde leren thuis te brengen. Een enorme ervaring. Ik kon het verschil tussen een A en een O die eerste dag nog niet onderscheiden, laat staan tussen de diverse medeklinkers.

De eerste paar dagen dacht ik dat ik gek werd. Stemmen kon ik nog niet verstaan maar elk geluid hoorde ik weer. Maar kom er maar eens achter wat het is. Het geschuifel van mijn voeten over het parket, het geluid van water uit de kraan. De vogels, de auto's, de regen tegen de ruiten, het gespetter van vet in de pan, de ruitenwissers en de richtingaanwijzer in mijn auto. Ik heb als een baby opnieuw naar de wereld gekeken. Nu ben ik dus Twee Jaar. Dat voelt al heel groot en gelukkig ben ik op hoorgebied ook zo goed als uitgeleerd. Toch hoor ik soms nog geluiden die me onbeschrijflijk blij kunnen maken. Vandaag liep ik in het bos over het ruiterpad en kwam erachter dat bevroren grond heel leuk knerpt. Stiekum heb ik een beetje lopen dansen; kra, kraak, kraakkk...

« Kerstgekneuter (2) | Home | Jingle Bells rules! »