Mezelf er ingeluisd...
Daar heb ik mezelf afgelopen zaterdag mooi ingeluisd. Ik zou hier wel eens even een paar postjes op verzoek gaan maken. Over dieren nog wel. Maar die suggesties hè. Kattekop, vissen, schorpioen, stier, leeuw en dan allerlei vage vogels. Veel spannends kan ik er niet van maken vrees ik. Maar goed, hier een poging dan.
Die kattekop, dat ben ikzelf natuurlijk. Mijn broer hield er vroeger vissen op na in een groot aquarium waarvan ik het lichteffect 's-avonds heel erg spannend vond. Er zaten van die rare kleine neontetra's tussen die wel onder stroom leken te staan. Ik ben getrouwd met een schorpioen en vind het verder hele enge dieren die ik nooit in het echt hoop te ontmoeten. Over stieren kon mijn vader prachtige verhalen vertellen waarin hij als een soort Pietje Bell de hoofdrol speelde. Clarence de Daktarileeuw zag ik enkele weken geleden nog in Blijdorp. (Zie ook hier...)
En dan die vogels nog. Tot voor twee jaar geleden kon ik die beesten niet horen. Soms erg makkelijk, trouwens. Zo hield mijn tante er een ouwe astmatische papegaai op na. Het arme beest had een piepende steunende ademhaling waar iedereen beroerd van werd. Ook had ze huisduifjes en parkieten. Het gekoer en getetter maakte iedereen de conversatie onmogelijk maar ik kon me met liplezen nog prima redden. "Zo hep ieder nadeel z'n voordeel", om met Cruijff te spreken.
Toen ik pas aan mijn gehoor geopereerd was, liep ik eens met mijn zus in het bos. Zij vertelde bij elke fluit of piep welk beest dat nu weer was. "Hier, een merel" of "boven op die tak, een roodborstje" Elke toon nam ik gretig in me op. Bij de volgende kwinkeleer-partij vroeg ik mijn zus welke vogel het nu weer betrof. Ze grijnsde maar zei niks. Pas enige tijd later vertelde ze me dat het vogelfluitje ditmaal een vent betrof die tegen een boom aan stond te zeiken.
Tja, wist ik veel dat zeiken af en toe zo'n melodieuze bezigheid kan zijn en dat mannen zulke muzikale fluitjes bezitten... Dat het vaak rare vogels zijn, daar was ik al wel van op de hoogte. http://www.log.webkast.nl/archive_2002-m08.html#standard-22
Die kattekop, dat ben ikzelf natuurlijk. Mijn broer hield er vroeger vissen op na in een groot aquarium waarvan ik het lichteffect 's-avonds heel erg spannend vond. Er zaten van die rare kleine neontetra's tussen die wel onder stroom leken te staan. Ik ben getrouwd met een schorpioen en vind het verder hele enge dieren die ik nooit in het echt hoop te ontmoeten. Over stieren kon mijn vader prachtige verhalen vertellen waarin hij als een soort Pietje Bell de hoofdrol speelde. Clarence de Daktarileeuw zag ik enkele weken geleden nog in Blijdorp. (Zie ook hier...)
En dan die vogels nog. Tot voor twee jaar geleden kon ik die beesten niet horen. Soms erg makkelijk, trouwens. Zo hield mijn tante er een ouwe astmatische papegaai op na. Het arme beest had een piepende steunende ademhaling waar iedereen beroerd van werd. Ook had ze huisduifjes en parkieten. Het gekoer en getetter maakte iedereen de conversatie onmogelijk maar ik kon me met liplezen nog prima redden. "Zo hep ieder nadeel z'n voordeel", om met Cruijff te spreken.
Toen ik pas aan mijn gehoor geopereerd was, liep ik eens met mijn zus in het bos. Zij vertelde bij elke fluit of piep welk beest dat nu weer was. "Hier, een merel" of "boven op die tak, een roodborstje" Elke toon nam ik gretig in me op. Bij de volgende kwinkeleer-partij vroeg ik mijn zus welke vogel het nu weer betrof. Ze grijnsde maar zei niks. Pas enige tijd later vertelde ze me dat het vogelfluitje ditmaal een vent betrof die tegen een boom aan stond te zeiken.
Tja, wist ik veel dat zeiken af en toe zo'n melodieuze bezigheid kan zijn en dat mannen zulke muzikale fluitjes bezitten... Dat het vaak rare vogels zijn, daar was ik al wel van op de hoogte. http://www.log.webkast.nl/archive_2002-m08.html#standard-22
x riep:
op: 03 Oktober 2002 om 19:00
Muzikale fluitjes ja, ze kunnen ook jubelen………