Van de week belde B. mij op.

Wij hebben in het verleden samen op de slechthorenden lagere school gezeten in Groningen. Zij knoopte mijn jas dicht op het schoolplein en veegde mijn neus af; ik was zo'n 4 jaar oud toen. Zij zat een paar klassen hoger en bemoederde mij een beetje. Uiteindelijk ben ik naar een gewone lagere school gegaan, naar het VWO en ben gaan studeren. B. heeft na de Slechthorenden Mavo de koksopleiding gedaan. We gingen ieder onze eigen weg en raakten elkaar kwijt.

Totdat ik op zekere dag een fax kreeg. "B. zoekt contact met je omdat ze op internet las dat je een Cochleair Implantaat hebt gekregen"  Vele faxen volgden en  telefoongesprekken met haar man. Zelf was B. net als ik, bijna geheel doof geworden en konden we niet met elkaar bellen. Ze twijfelde hevig of zij ook de stap zou wagen en was razend nieuwsgierig naar mijn ervaringen.

Uiteindelijk heeft B. zich ook laten opereren in Leiden. Een spannende tijd volgde. Zou zij, net als ik, in staat zijn om ook goed te revalideren? Zou zij ook weer datgene kunnen waar ze zo op hoopte? Haar man, haar zonen weer verstaan, bellen met haar familie en vrienden, weer van een feestje kunnen genieten. Ik heb haar vele malen moed in moeten spreken, maar hield zelf ook mijn hart vast. Wat als ik te veel beloofd zou hebben of het tegen zou gaan vallen?

Maar van de week belde B. dus op, zomaar, alsof het niets bijzonders was... En ik was stiekum reuze opgelucht!

« Voorwaarts in de Mars… | Home | Mosseltjes en oesters… »