We zijn weer thuis.....
De taxi heeft me weer in huize Webkast afgeleverd. Ik zit nu achter een kopje koffie (zonder sigaretje erbij, dat wel!) alle e-mailtjes te lezen, e-cards te bekijken en te genieten van alle lieve reacties.
Het loggen, al was het maar via een kladblok met krabbeltjes erop, die Erik dan weer voor mij intikte, was voor mij heel erg belangrijk de afgelopen dagen. Wellicht erg exhibitionistisch allemaal, maar ook een enorm houvast. Ik ben er nog en zo gauw krijgen ze mij niet klein. Maar natuurlijk ben ik ook erg geschrokken en zal ik de komende tijd hard nodig hebben om alles weer een beetje op een rijtje te krijgen. Je zelfbeeld krijgt wel een knauw als je te midden van de bejaarden aan een monitor ligt en je compleet lens geprikt wordt, allerlei onderzoeken moet ondergaan etc..
De eerste dag dacht ik nog dat ik wel binnen twee dagen weer thuis en aan het werk zou zijn. Nu blijkt dat dat toch anders ligt. Ik heb een hartinfarct gehad. Er is wel degelijk schade aangericht aan het hart, ook al is het gelukkig nog licht en niet onherstelbaar. Er is mij vanmorgen een stapel aan folders meegegeven en een recept met een waslijst aan medicijnen die ik moet blijven slikken. Termen als beta-blokkers, cholesterolremmers, angina pectoris, nitrolingual-spray en de ergste van allemaal 'rustig aan doen' zullen de komende tijd wel deel van mijn leven zijn.
Van de cardioloog mag ik de hele maand augustus niet werken en ook verder niet te veel doen... Dus als er nog vrijwilligers zijn om de bush-bush die ooit tuin heette te komen temmen (sprak zij met een vuile grijns op haar gezicht) ?
En nu ga ik zo weer de deur uit, naar de anti-rook-polikliniek waar ik vanmiddag een afspraak heb, naar de apotheek om m'n junkievoorraad te scoren en naar de suup voor biologisch verantwoordde knabbels als radijsjes en worteltjes. En dan lekker lui op de bank met mijn twee verwarde katten, die ook een opbeurend woordje kunnen gebruiken.
Het hospitaalloggen is gelukkig voorbij, nu weer het echte lijflogwerk!
Het loggen, al was het maar via een kladblok met krabbeltjes erop, die Erik dan weer voor mij intikte, was voor mij heel erg belangrijk de afgelopen dagen. Wellicht erg exhibitionistisch allemaal, maar ook een enorm houvast. Ik ben er nog en zo gauw krijgen ze mij niet klein. Maar natuurlijk ben ik ook erg geschrokken en zal ik de komende tijd hard nodig hebben om alles weer een beetje op een rijtje te krijgen. Je zelfbeeld krijgt wel een knauw als je te midden van de bejaarden aan een monitor ligt en je compleet lens geprikt wordt, allerlei onderzoeken moet ondergaan etc..
De eerste dag dacht ik nog dat ik wel binnen twee dagen weer thuis en aan het werk zou zijn. Nu blijkt dat dat toch anders ligt. Ik heb een hartinfarct gehad. Er is wel degelijk schade aangericht aan het hart, ook al is het gelukkig nog licht en niet onherstelbaar. Er is mij vanmorgen een stapel aan folders meegegeven en een recept met een waslijst aan medicijnen die ik moet blijven slikken. Termen als beta-blokkers, cholesterolremmers, angina pectoris, nitrolingual-spray en de ergste van allemaal 'rustig aan doen' zullen de komende tijd wel deel van mijn leven zijn.
Van de cardioloog mag ik de hele maand augustus niet werken en ook verder niet te veel doen... Dus als er nog vrijwilligers zijn om de bush-bush die ooit tuin heette te komen temmen (sprak zij met een vuile grijns op haar gezicht) ?
En nu ga ik zo weer de deur uit, naar de anti-rook-polikliniek waar ik vanmiddag een afspraak heb, naar de apotheek om m'n junkievoorraad te scoren en naar de suup voor biologisch verantwoordde knabbels als radijsjes en worteltjes. En dan lekker lui op de bank met mijn twee verwarde katten, die ook een opbeurend woordje kunnen gebruiken.
Het hospitaalloggen is gelukkig voorbij, nu weer het echte lijflogwerk!

T-Jo (
op: 08 Augustus 2002 om 12:51
fijn dat je weer thuis bent. ik kan me voorstellen dat je opeens in een andere wereld terecht bent gekomen. eentje die vol zit met zorgen, pillen en verwachtingen die misschien bijgesteld moeten worden.
een ding wil ik je op het hart drukken: niet zomaar niks gaan doen. er is niks slechters dan ophouden met dingen doen. dus die tuin? gewoon doen, maar rustig aan, in je eigen tempo en niet in de volle zon bijvoorbeeld. jouw tempo gaat al omlaag van de betablockers.
krijg gewoon weer vertrouwen in jouw lijf. dat is het belangrijkste.
sterkte