Lieve lezertjes,

Een week is voorbij, straks zal ik u weer overdragen aan de goede zorgen van Carin en Erik. Betere zorgen dan die van mij, vrees ik; ik heb u schandelijk verwaarloosd. Opbrengst van deze week: slechts vier stukjes, waarvan één een welkomstwoord, en één een afscheid. Ik zal mijn leven beteren, en mocht er ooit nog een moment van onbedachtzaamheid komen, waarin iemand mij vraagt te gastloggen, dan hoop ik dat ik het er beter vanaf breng.
Ik heb het voor elkaar gekregen de kijkcijfers binnen een week te doen halveren; waarvoor mijn oprechte excuses aan Carin en Erik.

Het was een rare week; misschien wel de raarste, fijnste en tegelijk naarste week die ik ooit heb gehad. Dat lag niet aan u hoor, dat was allemaal zo'n beetje achter de schermen. Maar het hier loggen droeg in elk geval bij aan het 'rare'.
Het voelde heus een beetje als op iemands huis passen; met spullen die je niet kent, buren die je niet kent. De trap kraakt anders, je loopt sowieso een beetje op je tenen, omdat je niet weet waar wat staat, of wie je wanneer tegenkomt.

Vreemd, maar leuk. En het heeft me in elk geval twee werkelijk snoe-zi-ge geknoopte armbandjes opgeleverd..

Lezers: bedankt voor deze week en uw aandacht; en wellicht tot ziens.
Carin en Erik: welkom thuis!

« Kleur bekennen | Home | Weer achter m'n PC »