Het is nog best moeilijk, dat gastloggen. In elk geval wel als je het naast je eigen log doet; het is lastig om te bedenken waarover je moet schrijven.
Ik besef ineens ook dat zo'n log iets heeft van een vervolgverhaal; dat ik niet ineens maar hier kan schrijven zoals, en waarover, ik dat op mijn eigen site doe. Het enige wat ik kan doen, is dat ik hier een soort mini-vervolgverhaal maak.

Nou had Carin mij carte blanche gegeven. Ik had geheel de vrije hand gekregen; alle artistieke vrijheid. Ha, dat moeten we hebben, dacht ik.
Tot ze een mailtje later ineens met mitsen en maren kwam. Ik mocht het niet over nagellak hebben. Daar gingen mijn snode plannen.
Ik was namelijk net van plan mij in deze week om te toveren van meisje-meisje naar femme fatale, en daar horen lange rode nagels bij. Ik had een schema opgesteld; een plan van aanpak, met per dag werkpunten, en aan het eind van elke dag een korte evaluatie. En bij wijze van steun en stok-achter-de-deur had ik mijn vorderingen hier dan willen beschrijven.

Niet dus. Ik mag geen nagellak loggen. En ik vrees dat die nagellak eigenlijk stond voor al wat daar bij hoort: de lipstick, rouge, eyeliner, oogschaduw-in-duizend-kleurtjes; de naaldhakken, de korte rokjes, strakke truitjes met decolleté; het zogenaamde 'kittige kapsel' - kortom: alles wat in mijn stappenplan beschreven stond.
Plan van de baan, want zonder logboek wordt het niets.

Dan moest ik iets anders verzinnen. Iets vergelijkbaars: een project voor een week.
Ik kon het begin maken met afkicken van een verslaving. De eerste dagen van cold turkey heb je een buddy nodig, en absoluut een uitlaatklep voor al je frustraties. De wanhoop, de woede, het verdriet en de pijn. Het verlangen, de strijd van het verzetten tegen - ja dat zou prachtig drama worden. Ik zag het al helemaal voor me. Punt is alleen dat ik geen verslavingen heb, of nu ja eentje dan, maar van hem wil ik helemaal niet af..

Ik heb nog een optie. Ik zou alsnog een verslaving kunnen beginnen. Dan heb ik pakweg twee dagen voor het opbouwen, één dag voor het hoogtepunt en het werkelijk genieten, en dan nog drie dagen om weer af te bouwen. Ik zou kunnen gaan roken, bijvoorbeeld, maar daar zitten wat haken en ogen aan. Ten eerste kost dat veels te veel geld; ten tweede weet ik enige mensen in mijn omgeving die het niet echt zouden waarderen en ten derde ben ik ervan overtuigd dat ik, zelfs na drie dagen, niet meer zou kunnen stoppen en dan heb ik pas echt een probleem, zowel financieel als sociaal.
Nog steeds geen project dus.

Maar ik ben hoopvol; ik geef de moed niet op, ik blijf brainstormen. Voordeel is dat de dagen voortschrijden en het project steeds kleiner mag worden. Tot we een week verder zijn, en ik alleen nog maar een eendagsprojectje kan beginnen. En dan ga ik armbandjes knopen, denk ik; ik heb nog tassen vol borduurgaren in de kast liggen.

U hoort nog van me.

« Kijk... | Home | Kleur bekennen »