Gisteren was ik bij mijn moeder. Was dat vroeger een feest van vertroeteling, het nuttigen van de meest heerlijke eigengemaakte hapjes en een diner van 4 gangen waar geen pakje of zakje aan te pas kwam, die tijd is nu voorgoed voorbij. Ze leeft nu op maaltijden van Tafeltje Dekje, weet nog amper hoe ze koffie moet zetten en interesseert zich nagenoeg niet meer voor alles wat zich buiten de muren van haar huis afspeelt. Sinds mijn vader niet meer leeft hoeft het voor haar ook niet meer zo. Het is zo triest om te zien hoe ze achteruitgaat en alle fut uit deze, eens zo sterke vrouw weg is. Ik kan dan ook boos worden op haar, op mezelf en op het oneerlijke van zo oud te moeten worden. En het maakt me ook een beetje bang. Word ik later ook zo?
Wij kinderen willen eigenlijk graag dat ze naar een verzorgingshuis gaat. Daar zou ze veel meer aanspraak en verzorging krijgen. Maar ze wil niet. Vroeger kon ze zelf kwaad worden op mensen die halsstarrig in hun oude huis bleven wonen terwijl dat niet meer verantwoord was. Ze zei altijd dat haar dat niet zou gebeuren. Maar nu gebeurt het toch. En wat doen wij eraan, niks, we zijn machteloos, we kunnen haar niet dwingen. En proberen haar te herinneren zoals ze vroeger was, een lieve sterke leeuwin, voor wie haar kinderen alles waren.

« Guuuuus !!!! | Home | woordjes nazeggen »